«Есть только плохая и хорошая журналистика» СМІ СНД: Расія
Слова, вынесенные в заголовок, принадлежат Дэвиду Рэндаллу. В своей работе «Универсальный журналист» он писал: «…Не может быть либеральной журналистики, республиканской, националистической… В том случае, когда журналисты своей работой служат этим или любым другим целям, они — вовсе не журналисты, а пропагандисты. Есть только плохая и хорошая журналистика».

Законодательство ряда стран СНГ направлено на ограничение свободы слова и печати ПАРАЛЕЛІ
Одной из самых нестабильных сторон жизни постсоветских государств является законодательство, в том числе и масс-медийное. Если в одних странах СНГ права журналистов, издателей и владельцев СМИ год от года расширяются, то в других происходят обратные процессы: под государственным прессом свободное информационное поле сжимается, как шагреневая кожа. Какую же модель развития выберет для себя Беларусь: восточную, ориентированную на Россию, Казахстан etc., или все-таки западную, которую предпочли Литва, Польша и другие наши бывшие собратья по соцлагерю? От этого во многом будет зависеть судьба каждого журналиста, гражданина и страны в целом.

МРАК ДЗЯРЖАВА - ГРАМАДСТВА
Нынешней весной меня в очередной раз пообещали застрелить. Впервые такое случилось три года назад. А вообще угрозы расправы приходилось слышать неоднократно — как от уличной шпаны, так и от сотрудников правоохранительных органов.

Вакацыі паводле прысуду ЛІСТЫ ЗДАЛЁК 
Лета. Вёска. Вакол — толькі лес ды цудоўныя беларускія азёры. Самы пачатак сэзону грыбоў-ягадаў. Рыба. Птушкі. Фізычная праца на чыстым паветры. Чаго яшчэ застаецца жадаць?.. Хіба толькі свабоды. Бо жывеш у інтэрнаце са «спэцкантынгентам» — асуджанымі да абмежаваньня волі; шторанку а 7-й адзначаесься ў начальніка леспрамгасу, пасьля 22.00 — адбой, а выезд за межы населенага пункту забаронены пад пагрозай пераводу ў «зону». Гэткім жа сьпякотным летам год таму судзьдзя Цэнтральнага раёну Менску Ясяновіч, які зараз аформіў вырак «вярхоў» у справе «Партнэрства», ад правіў мяне на два гады на «хімію» ў Малое Сітна.

Не боги статьи «лепят»… МАЙСТЭРНЯ 
Более десяти лет я работаю с журналистскими кадрами. Наблюдаю за ними и отбираю их, «просеиваю» и обучаю. Соответственно, накопился некоторый опыт, есть некоторые размышления, которыми я и хочу поделиться.

Дарога лягчэй, калі побач надзейныя спадарожнікі… АКТУАЛІІ 
У Маніфэсьце, прынятым на нашым апошнім (пастукаем па дрэве) зьезьдзе, зазначана, што журналістыка — прафэсія сумленных і адказных. Тэма гэтая не аднойчы ўздымалася і працягвае абмяркоўвацца на сэмінарах і канфэрэнцыях, у брашурах і кніжках, у кулюарах бажаўскіх імпрэзаў. Але, як пра гэта сьведчыць стан грамадзтва і, адпаведна, журналістыкі, з часоў абвешчаньня сувэрэнітэту дзяржавы адказнасьці і сумленьня не пабольшала — ані ў грамадзтве, ані ў журналістыцы. І гэта пры тым, што ад тых часоў у краіне пасьпела нарадзіцца, вырасьці і ўступіць у самастойнае жыцьцё цэлае пакаленьне. Як, дарэчы, і зьехаць з краіны…

"Срэбра" за футбол і "бронза" за валейбол Аб’ЕКТЫЎна 

«Спортивный репортаж — это высший пилотаж журналистского мастерства» ПАЗІЦЫЯ 
Чемпионат мира по футболу в Германии был одним из ярких событий минувшего лета. Я вообще-то не фанат этого вида спорта, но грандиозное зрелище пропустить не смогла и увлеченно болела за своих фаворитов. Победы и поражения моей любимой команды (а это немецкая сборная) в течение месяца дарили мне даже не всплеск, а фонтан положительных эмоций. Но при всей позитивности происходящего отрицательные эмоции все же возникали. Ложкой дегтя в этой огромной бочке меда мне показалась работа белорусских комментаторов, освещавших этот чемпионат. Раздражение после их реплик и оценок к концу матча иногда достигало такого уровня, что хотелось чем-нибудь запустить в сторону телевизора.

«Делаем» новость КАК ПРОЙТИ В БИБЛИОТЕКУ 
Наш «профликбез», безусловно, полезен для молодых. Коллеги опытные, впрочем, могут найти в предложенных заметках полузабытую «деталь» и понять, отчего вдруг стал «пробуксовывать» как будто раз и навсегда отлаженный профессиональный механизм. Всем нам периодически стоит, отбросив амбиции мэтра, по-школярски изумиться: как много не осмысленного в добром старом мире! И попробовать себя в новой старой роли: первооткрывателя как будто уже постигнутых истин.

Я хворы табой… ТВОРЧАЯ БРАМА 

Из жизни АКТУАЛІІ 
Первый раз в статусе безработного ваш покорный слуга оказался еще в 1982 году. Да нет, никаким диссидентством тут не пахло — просто не было минской прописки. После второго курса журфака пришлось перевестись на заочное, потом — уйти и оттуда. И искать работу. Кстати, тогда это не было проблемой. Но ровно через 22 года я опять стал безработным в добровольно-принудительном порядке. Это случилось в августе 2004 года. Минуло два года — и я снова работаю. Грузчиком. Голова поседела. Наверное, пришло время подвести промежуточные итоги.

Дарогі Валерыя Дранчука ГАСЦЁЎНЯ
Апошнім разам я бачыў яго сёлета ў дваццатых днях жніўня, акурат напярэдадні 25-годзьдзя ягонага сына Цімафея. Ён расказваў, як малады бацька, асуджаны на год пазбаўленьня волі за ўдзел у незарэгістраванай арганізацыі «Партнэрства», праз краты ў судовай залі ўпершыню ўбачыў свайго чатырохмесячнага сынка. І… я чарговы раз быў уражаны духоўнай моцай самога Дранчука — прабачце, цяпер Дранчукоў. Бацька і сын, бадай, разам вырашылі не згаджацца на ўмоўна-датэрміновае вызваленьне да атрыманьня адказу на касацыйную скаргу, што аўтаматычна павялічвала тэрмін зьняволеньня на неакрэсьлены час.

Партрэт мастака МАЙСТЭРНЯ
Калі дамаўлялася на сустрэчу з фатографам Анатолем Клешчуком, мяне папярэдзілі, што ён не мае вялікай ахвоты даваць інтэрв’ю. Тры разы мы пераносілі час сутрэчы — Анатоль быў у раз’ездах па Беларусі і не паспяваў вярнуцца альбо не меў сіл на размову. Нарэшце атрымалася яго выхапіць у Доме Прэсы пад абяцанне, што гутарка зойме не больш за дзве гадзіны… Анатоль запрасіў у свой «звяздоўскі» кабінет-фоталабараторыю — невялічкі пакойчык, дзе, відавочна, ужо даўно ніхто не займаўся праяўкай-друкаваннем здымкаў. На стале замест грувасткага фотаабсталявання стаяў маленькі ноўтбук — дый той часова, пакуль Анатоль тут, са мной размаўляе. Ужо пасля першых пытанняў-адказаў мне стала зразумела, што аніякіх дзвюх гадзін не хопіць, каб выслухаць усё, што Анатоль можа распавесці, — столькі ў яго тых гісторый, і думак, і пачуццяў.

Невылечная хвароба Сяргея Новіка-Пеюна НЯЗГУБНАЕ
Неяк на пачатку года я натрапіў на старую папку часін радыёстанцыі «Беларуская маладзёжная». Убачыў пажоўклыя аркушы радыёэсэ «Асуджаны на зімовую сцюжу» і інтэрв’ю з пісьменнікам, паэтам і музыкантам Сяргеем Новікам-Пеюном. Гэтая споведзь існуе цяпер толькі ў адным экземпляры — зусім нядаўна, на сумежжы вякоў, апантана знішчаліся надзвычай каштоўныя і ўнікальныя архіўныя матэрыялы Дзяржтэлерадыё, па сутнасці, летапіс ХХ стагоддзя. Летась напрыканцы жніўня адзначаўся 100-гадовы юбілей Новіка-Пеюна. І, магчыма, усё сказанае ім тады, падчас аднаго з апошніх інтэрв’ю, павінна было прагучаць менавіта зараз — як зварот да нашчадкаў, як яго пасмяротны запавет…

Майго Мінска ўжо няма… НЯЗГУБНАЕ 
З кожным годам і нават днём застаецца ўсё меней сведкаў сто разоў перапісаных гісторый. Як замест старых будынкаў у Мінску (ды шмат яшчэ якіх гарадах) паўстаюць стылізаваныя «пад даўніну» бетонныя гмахі, гэтак і ў людской свядомасці старонкі напаўзабытых успамінаў з пажоўклымі старымі фотаздымкамі чыясьці бессаромная рука падмяняе глянцавымі буклетамі. У іх усё прыгожа і на патрэбу цяперашняму часу «правільна».

Брестская крепость: трагедия 1941-го СТАРОНКІ ГІСТОРЫІ 
Про оборону Брестской крепости написаны сотни книг, снято больше десяти художественных и документальных фильмов, цитадели присвоено звание «Крепость-герой», на ее территории воздвигнут грандиозный мемориальный комплекс.

Виктор Ивашкевич рассказывал АДНОЙЧЫ… 
В составе какой-то оппозиционной делегации оказался он в Страсбурге. И увидел, как в соседнем с гостиницей ресторанчике сидят буржуа, попивают вино и едят устриц.

Абажур №№ 52-53, часопіс Беларускай Асацыяцыі Журналістаў 
Copyright © АБАЖУР
кантакт: abajur@tut.by