|
Гала Гара
Крывыя вулкі
Вершы
МАЛІТВА
Дзеці мае ненароджаныя, даруйце мне,
Душы пакутныя ў касьмічным куце,
Ваша маці сябе стакротна кляне.
Вы мне даруйце.
Даруйце дзень, у якім жыву,
Даруйце ноч, дзе спатолі шукаю
І з вамі ў Сусьвеце халодным плыву...
Даруйце, дзеці, мне – заклінаю.
Даруйце вясну, якой не было,
І восень з колкімі халадамі.
Даруйце забітае цноты сьвятло –
Думы пакутныя, грэх мой – з вамі.
ІНСУРГЕНЦКІ МАТЫЎ
Сьветлай памяці змагароў 1861-63 гг.
і В.Ластоўскаму прысьвячаецца
Зьдзірванела мая валока,
Абабіліся поршні,
Аборка больш не трымае
Стамлёнай нагі...
Адпачыць бы
Пад сухою адрынай
Зьліву перачакаць
У бок далёка адкінуўшы доўбень.
Як барвяная квецень
Лоб паранены жычка апавіла
Як барвяная вера
Закажанела
Казыча нервы і гонар
Закапёршчыка
Завадатара
Інсургента
Бунтаўшчыка
Чуеш
Гудзе віруе
Сьпявае
Закалат
Як закалец
У хлебе
У лёсе
У сэрцы
Мажны праснак
Ды путра
Наедак
Беднага
Інсургента
Рызьзё
Яго шаты і латы
Зьняў
Абшмуляны
Сурдут
У стадоле
Каня
Прывязаў
Заляскалі
Падковы
Па лядзе
Мільганула
Кучомка
Пастка
І зноў
Няўрымсьлівы гон
Уцёкі
Ад ценю
Цьвяліўся цвыркун
Целяпень
Зацялёпа
Цемрашалы
Ня дрэмлюць
І ў цемры
У возеры ў лесе
Космы распусьціўшы
Водарасьцяў шкумацьцё
Купалкі гайдаюцца
Цьвільлю
Прапахлыя
Дзеўкі
А ну ж
А можа
Наўдалую
Нашармака
Шырокія клубы
Сьцягно
Вэлюм
На галаве
Як вяхотка
У лазьні...
Шалёны разьюшаны
Гон
Не спыняцца
Адскепак смалісты
Апякае
Асклелы твар
Адзін за
Адным
Лятуць
Аскабалкі
Пасечана
Кулямі
Дрэва
Але, як кажуць,
Апуха даражэй кажуха
Воля была б
А дрэваў
Насадзім
Залекуем
Раны
На дрэвах
Людзей бы
Уратаваць
Ну што
Трапіла
Рыбка
На крук?
Джгір
Не шчупак
Ды ўсё адно
Ідзе
Паляваньне
Цягне
Цягнік
На дно
Толькі б выжыць
А тады
Паглядзім
Што
Мацней
Лёска
Ці лёс
Інсургента?
Рымар,
Падцягні
Маю вупраж...
* * *
Алесю Сушу
Не пачуты нікім ціхі голас лунаў
Між аліў Гефсіманскага раю:
Божа мой, Ты ня вер, я цябе не прадаў,
Хрысьце мой, я Цябе кахаю...
Дай абмыю сьлязьмі чыста стопы Твае.
Твае вочы наскрозь працінаюць.
Хай пра здраду салоўка салодка пяе,
Хрысьце мой, я Цябе кахаю...
І калі яны прыйдуць усё ж за Табой,
Я ад мукі нясьцерпнай сканаю,
Ну ці мог я прадаць Цябе, Божа Ты мой?
Хрысьце мой, я Цябе кахаю...
І калі расьпінаць яны будуць Цябе,
Хрысьце мой, я Цябе не забуду...
Нават там, у засьветнай і сьветлай журбе
Ты пачуеш мальбу свайго Юды...
* * *
В.Г.
Калі ты верыш промню – вер яму,
Калі ты помніш дотык той ласкавы.
Не падмані, не падмяні яго
На грошы, бруд і славу,
Калі ты верыш...
* * *
Калі ты хочаш праўду сказаць
Пра сьвет у якім ты жывеш,
Скажы пра яго як ёсьць,
Ня тоячыся
І не баючыся праслыць экстрэмістам.
Гэта – сьвет, у якім шмат падонкаў
І крышачку меней людзей.
Скажы ім, што ты таксама падонак,
Бо зусім не імкнешся нешта зьмяніць,
А забіваць ты ня ўмееш...
* * *
Ахвярую Славаміру Адамовічу
О, ціхі подзіў ночы,
І ціхі сэрца стук,
І ціхі пошум ветру...
Якая бездань часу...
Цячэ рака збавеньня...
Праз попел і праз прысак,
Праз тло і праз турботы,
Праз дзірваны, праз стрэхі,
Праз крыўды, праз нішто...
Якая бездань часу...
Ніхто не замінае
Рукой пакратаць вечнасьць,
Забыцца і заснуць...
Цячэ рака збавеньня...
Якая бездань часу...
Ніхто не замінае...
Цячэ рака збавеньня...
Якая бездань часу...
* * *
Смага сушыць вусны
Не таму, што вады ня стала,
А таму, што ня стала сілы
Супрацьстаяць.
Смага сушыць сэрца
Не таму, што бяды ня стала,
А таму што ня стала моцы
Супрацьстаяць.
Сьпёка сушыць палеткі,
І раку, ля якой ты вырас,
І лясы, дзе зьбіраў маліны,
І зямлю, дзе ты нарадзіўся...
Не таму, што канчаецца час,
А таму, што канчаецца
Чын і ўчынак...
Публікуецца на сайце з ласкавай згоды
Рэдакцыі
"Дзеяслова"
|
Польскі аўкцыён
