Славамір Адамовіч
Вяртаньне ў Рэвалюцыю
(Спавешчаньне, агучанае пад час уручэньня літаратурнай прэміі ТВЛ «Гліняны Вялес-96» за паэтычны зборнік «Каханьне пад акупацыяй»)
Усё адбылося так, як мусіла адбыцца: я вярнуўся.
Вазоны ў пакоі пасохлі, але кактус быў яшчэ зялёны. Пакуль я паліваў мужную расьліну з пабітага імбрыка, жанчына прымала душ. Пахла мёртвым лістом, турмой, мышамі й пылам.
«Не, — сказаў я жанчыне, калі яна прапанавала мне пачак прэзэрватываў, — хутчэй я зьем сырой табакі, чым скарыстаю гэта. Я хачу даць табе сваю плоць, а ня гуму.»
Так сказаў я. І ўсё адбылося, як мусіла адбыцца.
Праз колькі дзён кактус наліўся сокам, рассунуўшы свае цёмназялёныя калючыя бакі. Дзесяць месяцаў ён чакаў мяне. А выжыў, бо заставаўся калючым.
На другі дзень жанчына зьнікла. У «Нашай Ніве» мне падаравалі раскошную барвова-бутонную ружу. На калючым дубцы й па сёньня зелянее новы атожылак, які адскочыў замест засохлай кветкі...
Паэзію і Рэвалюцыю цяжка ўявіць без жанчыны і кветак. У турме мы ня мелі першай, але заўсёды ў нас на самаробнай паліцы стаяў букецік — некалькі бярозавых галінак, выцягнутых з камэрнага дзеркача. Дробненькія клейкія лісточкі давалі надзею. Надзея ўтрымлівала дух супраціўленьня. Дух супраціву забясьпечваў выжываньне. Выжыўшы — я тут. Я з радасьцю адзначаю, што за гэтыя дзесяць месяцаў нарадзілася новае пакаленьне — пакаленьне Нацыянальнай Рэвалюцыі. Нарэшце я чую, што рэчы пачалі называць іх уласнымі імёнамі. Паэзія Супраціўленьня набывае сваіх чытальнікаў. Каханьне жыве й пад акупацыяй. Любоў да Бацькаўшчыны расплюшчвае засаўкі рэжыму.
Калі Паэзія — Слова, дык Нацыянальнае Супраціўленьне (Рэвалюцыя) — гэта Справа. Калі Паэзія — Слава, дык Рэвалюцыя — шлях да ўлады. Калі Слава — гэта любоў іншых да цябе, дык улада — гэта свабода для ўсіх нас і незалежнасьць для Беларусі.
Паэзія сёньня — гэта моцнае жаданьне ўлады. Нельга атрымаць увагу жанчыны, пры гэтым не жадаючы яе хаця б крыху...
12 сакавіка 19.97, Менск
Пікет гарадзенскіх літаратараў "Свабоду Славаміру Адамовічу!"(Зьлева на права) Аляксей Дземідовіч, Данута Бічэль, Анатоль Брусевіч, Эдзік Мазько, Юры Гумянюк, Юрась Пацюпа. Горадня, красавік 1996г. Фота Яраслава Ванюкевіча.
Польскі аўкцыён
