|
 Iван Лучук
СЕМ СТРУНАЎ МАНДАЛIНЫ
ЗЕМЛЯКІ
Мая бацькаўшчына — мая шпакоўня,
і я, пералётны птах-шпак,
вяртаюся заўжды да яе.
Мая бацькаўшчына — мая клетка,
я зь ёю, пеўчы птах —
калі хачу, дык вылятаю,
але заўжды вяртаюся.
ТРЫ КІТЫ
Сьвет — сон трох братоў,
іх агульны сон.
Бура хаваецца ў высахлай крыніцы —
сон западае глыбока ў памяць.
Патрэш па лямпе — і вылеце джын —
як лёгка згадаць сон.
Але сон трох братоў — вечны,
адным словам — сьвет.
ДАЧКА АГАСФЭРА
Я на сьпіне ляжу
— раскінуты рукі —
меч у грудзях маіх
замест крыжа на магіле.
Піраміды ня трэба мне,
ані кургана,
толькі хацеў бы
— каб яе
на варону вечную заваражыць,
што сядзела б увесь час
на тронках мяча —
аж пакуль я не ўваскрэсну,
або нараджуся ізноў,
а тады хай ляціць сабе
і робіць, што хоча.
РЫТМ ПОЛЮСАЎ
Дастаткова аднаго злога слова,
каб кіпці мае кіпцюрамі сталі,
у роце выраслі іклы
і нашчацінелася валосьсе.
Дастаткова іншага якогасьць слова —
і я пакрыюся пушком,
як толькі што вылуплены пташа.
У рытме полюсаў
шукаю экватар,
але яго не існуе,
бо ён толькі нітка,
якую я даўно разарваў —
і яе панесла за ветрам.
Пераклаў Алесь Аркуш
ЯШЧЭ ПРА МІНУЛАЕ
Пагляд блукае сумны па пакоі,
Шукае кропкі, пэўна, для спачыну.
У промахах сваіх шукай прычыну
Пахмурных дзён зь цяжкою галавою.
У хаце, у пячоры, на прыродзе
Стрыжэш усё ты пад адну машынку
Сваіх ігрышчаў. Не каб на хвілінку
На зло забыўся, што вакол тут ходзіць.
Таму ратунку не знайсьці ніколі
Ні ў чым, што ўсё жыцьцё займае.
Ды ў сэрцы дух надзеі залунае
Што знойдзецца ў душы спакой паволі.
Дык што там расьцякацца пра дурное
Ці мудрае. Усё міне з табою.
Пераклаў Навум Гальпяровіч
СЭРЭНАДА №7
У маёй мандаліне — восем струнаў
(магло быць восем струнаў)
бо адну я зьняў —
і ў маёй мандаліне
сем зрабілася струнаў.
Спытаеш: чаму я зьняў?
Адкажу: каб сем было,
каб быў мой улюбёны лік.
Чалавецтва вучылася лічыць —
спынілася на сямі,
таму і зьявілася
шчасьце.
Нездарма тыдзень мае
роўна столькі дзён?
Сем.
Толькі што ня сем, шкада,
мае сьвет бакоў,
затое ён мае (колькі?)
сем сваіх цудаў.
І для цябе граю я
на сямі струнах
і прасьпяваю табе
сем разоў,
ты мая ўлюбёная
лічба сем.
Я на табе запыніўся
сэрцам, поглядам
і песьняю,
і зараз сьпяваю
сёмаю з маіх
сямі сэрэнадаў.
НОЧ?
Прыцемак — цямрэча — сьвітаньне.
Што тады — ноч?
Уласна ночы не існуе.
Складаеца так званая ноч
зь вечара і раніцы.
Добры вечар — добрай раніцы.
Добрая ноч?
Дабранач,
ноч дабра.
Зла дзень
мяне чакае.
* * *
Я лёг пад кола гісторыі,
а яно мяне аб’ехала.
Не пераехала, сабака,
а абыйшло дзесятаю дарогай.
Пераклаў з украінскай Алесь Аркуш
Іван Лучук нарадзіўся ў 1965 годзе ў Львове ў пісьменьніцкай сям’і, якая здаўна падтрымлівала сувязі зь беларускай літаратурай. У 1984 годзе Лучук з сябрамі, студэнтамі філфаку Львоўскага ўнівэрсытэту, стварыў паэтычную групу ЛУГАСАД (Лучук-Ганчар-Садлоўскі), але толькі з 1990 года аб’яднаньне супольна пачало друкавацца ва ўкраінскіх выданьнях; у першай палове 90-х поруч з галічанскай літаратурнай групай Бу-Ба-Бу ЛУГАСАД пачаў актыўна ўплываць на літаратурны працэс на Ўкраіне. Іван Лучук зьяўляецца каардынатарам створанай у Львове суполкі паліндрамістаў «Плянэтарнай Управы Паліндроматворчасьці» (ПУП). Вершы ўзяты са зборнікаў «ЛУГАСАД. Паэтычны ар’ергард», Львоў, 1996 г. і «Санэты», Львоў, 1996 г.
|
Польскі аўкцыён
