|
 Лера Сом
І Я ПАКУЛЬ РУКУ ПАДАЮ...
* * *
Усе мы філёзафы,
пакуль не забаліць галава.
Гібеем над глёсамі,
навокал падрастае трава.
Нататнікі стосамі,
ды вось не прылятае сава...
Усе мы філёзафы —
пакуль не забаліць галава.
Усе мы каханыя,
пакуль не прагучала «пакуль»...
Жыцьцё — штука танная,
паколькі не шкадуюць куль.
Шуруюць старанныя,
адзінкі выштурхоўвае нуль...
Усе мы каханыя...
пакуль не прагучала «пакуль».
Усе мы шчасьлівыя
калі-небудзь ды будзем, але!
Калі клапатлівыя
дзядкі пераляжаць на стале.
Худыя, юрлівыя,
Таўстыя, цнатлівыя,
Прыгожыя, цьвілыя,
Дурныя, гняўлівыя —
Усе мы шчасьлівыя
Калі-небудзь ды будзем... Але?..
* * *
Я змушана жыцьцё цярпець...
Часовым суцяшеньнем сьмерць
Уночы мне прыходзіць пець
Спакою калыханку.
Спраў недаробленых — гара,
Таму ўсьміхаецца зара:
Працуй, пацей; трываньне, раб! —
Прыкуты ты да ранку.
Усё сканчаецца. Пасьля,
У часе і прасторы
Знайду старога караля,
Стваральніка твайго, зямля,
Твайго жыцьця — і гора.
Знайду. Змагу за ўсё спагнаць.
Тады ўжо можна і паспаць,
Самому ўнікнуць спакушэньня
Стварыць сабе сусьвет кішэнны.
* * *
Ноч. Пажадана заснуць бы, але
Тлум у маёй залатой галаве.
Сьвечка і печка (прабач, батарэя),
Першая — сьвеціць, другая — ня грэе.
Сьнежань засьнежыў вакно і настрой,
Холадна. Цёмна. Паперкі гарой,
Шоргаюць... (Шчэміцца ветрык з вакна).
Я па пакоі гуляю адна.
Самыя доўгія ночы заўжды
Мне паддаюць неспакою й нуды.
Можа хоць трошкі падвычысьціць дрэнь
Заўтрашні, вельмі скарочаны, дзень.
* * *
Не, гэты сьвет пакуль
Не адпусьціў мяне,
І падае адтуль,
Зь нязьведанага, сьнег.
Ах, я благі мастак,
Ня ўзьнікне на сьцяне
Нязьведанае? — Так!
Нябачанае? — Не!
* * *
І мы з табой пакуль што сябры,
Сябры, сябры, такія сябры...
Сябры, пакуль зіма на двары,
Вялікія мы сябры.
І ты пакуль мяне не здасі,
Бо не зьмяніўся парадак сіл.
Ня варта холад цяпельца гасіць,
Мароз — ня варта гасіць.
І я пакуль руку падаю,
І я яшчэ праклён не пяю,
І важкія словы ўсьлед не плюю...
Але — іх абдумваю.
Полацак
|
Польскі аўкцыён
