|
 Вiктар Шнiп
НЯПЭЎНАЕ ЖЫЦЬЦЁ
ЦIШЫНЯ
Можа гэта апошнiя днi?
Можа гэта апошнiя сны?
I мы вернемся, нiбы з вайны,
Зь невядомай, як сьмерць, цiшынi.
I мы вернемся, знаючы скон,
Праляцiм, як вятры ля вакон
I ўпадзём ад праклятай тугi
На зямлю, як лiсьцё, як сьнягi...
Можа гэта апошнiя днi,
I мы зьнiкнем, бы ў цемры агнi?
Можа гэта даўно нас няма?
...Цiшыня, як бяз вокан турма.
* * *
Гэты горад, як мёртвае мора,
Над якiм замест мэваў — вароны,
Што гарланяць пра Тое Учора,
Як пра востраў анёльскi зялёны.
I чужы, адзiнокi, стамлёны
Я зьнiкаю, як зьнiкла Учора,
I мне ў вочы ўлятаюць вароны...
Гэты горад, як мёртвае мора.
* * *
Няпэўнае жыцьцё, як сьмерцi пацалунак,
Як сон, зь якога не ўцячы, бо гэта сон.
I ноч, як прорва, у якой ёсьць паратунак
Ад шэрых, быццам пыл, i ад самотных дзён.
Няпэўнае жыцьцё, як дым па-над палямi,
Дзе мы былi, дзе нас няма, як не было,
I быццам бы сябе прыдумалi мы самi,
Каб iснаваць, як iснуе ў начы сьвятло.
Няпэўнае жыцьцё, нiбыта пакараньне,
Нiбыта Божы суд, якога не мiнуць,
Пасьля якога — толькi сьмерць, не iснаваньне...
I людзi ў Храмах плачуць, плачуць i пяюць.
МУЗЫКА СЬМЕРЦI
...Можа ў музыцы гэтае жаху няма,
I мы плачам ад страху над ёю дарма?..
Дык чаго тады плачам i ўдалеч глядзiм
I ў яе, што ў агонь, матылямi ляцiм,
I мы ў травах высокiх зьнiкаем, як пыл?..
Гэта музыка наша — ад нашых магiл,
Да якiх мы iдзём праз самоты сьвятло
Памiж тым, што шчэ будзе, i тым, што было.
I на гэтай дарозе, што вядзе да крыжоў,
Мы злуемся, крыўдуем, губляем сяброў
I ня помнiм пра тое, што наша жыцьцё,
Як над вогнiшчам дым, як на дрэвах лiсьцё...
Мо пад музыку гэту наш скончыцца сон
I сплыве ў небыцьцё, як туман, з-пад вакон?
ЗАЛЕВА
Старыя счарнелыя дрэвы,
Як ценi памерлых, стаяць
Ля хаты маёй пад залевай
I лiсьцем зжаўцелым ляцяць
За ветрам, нiбыта за доляй.
I тоне маўклiва трава,
I цiшы ня хочацца болей...
Крыклiвасьць — сьляпая сава —
Вар’ятка ў вакно маё б’ецца.
I я расчыняю вакно...
I неба, як д’ябал, сьмяецца,
I неба, як пеклава дно.
1997,
Менск.
|
Польскі аўкцыён
