ГАЛЮЦЫНАЦЫI
Анатоль Брусевiч
N1
Цэлы тыдзень стаяла глухая ноч. Ейны каменны твар выпраменьваў жорсткасьць i адначасна абыякавасьць. Толькi на сёмыя содні на правай сьцяне Маўклiвага Сусьвету зазьзяла сонца ў постацi гiганцкай мэдузы.
На падлозе перакрыжавалiся ценi трох пытаньняў, якiя Гаспадар Маўклiвага Сусьвету мусiў задаць Мацi, Сястры i Сябру.
«Навошта ты нарадзiла мяне?»
«Чаму ня можаш быць маёй каханкай?»
«Цi адменiш памерлага бацьку?»
Толькi Сябра адказаў правiльна, бо шукаў замест сэнсу нонсэнс.
Сонца высахла i Сусьвет агарнула Вечная Ноч з каменным, жорсткiм i абыякавым тварам.
N2
Шлях пачынаўся з пустэльнi. Мёртвы Акiян быў Амэгай.
З тае пары, як Вандроўнiк пакiнуў за сабой першыя адбiткi сьлядоў, Сусьвет зьмянiў сто адзінаццаць аблiччаў, таму нельга было ўзгадаць самую дасканалую маску.
Толькi Нуль, Якi стаўся нiмбам i зьзяў над галавой Вандроўнiка мноствам варыяцый шэрасьцi, па-ранейшаму нагадваў пра iснаваньне Альфы.
N3
За чорнымi кратамi радкоў – Каханьне i Вера. Спадзяваньне зрабiлася вольным матыльком i яго паклiкаў Агонь.
«Каханая, мне было страшна, але, калi я абняў цябе i твой подых стаўся маiм, страх разьвеяўся i зьнiк, як зьнiкае туман у промнях сонца».
Тры рытуальныя колы, кожнае зь якiх складзена зь пяцi срэбнiкаў i аднаго крыжыка, ляглi на нашыя душы i думкi.
Шэсьць. Шэсьць. Шэсьць.
«Любая, я пiў нэктар тваiх пацалункаў, ня здольны спатоліць смагу. Я верыў, што гэтыя вусны належаць толькi мне».
Калi гадзiньнiк прабiў свой апошнi дванаццаты раз, Ён прыйшоў. Ягоныя крылы былi цямнейшыя за неба, што агарнула нас. Твой шлюбны вэлюм афарбаваўся ў колер ночы.
«Даруй мне, я ня змог пакiнуць Юду».
Цi дойдзе мой лiст на той сьвет?
N4
Карабель прыкавалi да Скалы i тая пацягнула яго за сабой у нямое падарожжа па бяскрайнiх прасторах цнатлiвай рэчаiснасьцi.
Сотнi выспаў, якiя сьляпiлi вочы празьмернай дасканаласьцю, траплялiся на iхнiм шляху.
Каля выспы Паэтаў Карабель патануў, а Скала развалiлася на тысячы дробных аскепкаў. Гэтай трагедыi на Высьпе нiхто не заўважыў, бо кожны быў заняты сваiмi ўласнымi вельмi важнымi справамi.
Паэты Ма i Па корпалiся ў вялiзнай кучы сьмецьця, шукаючы цi то фiлязофскi камень, цi то паэта Гу, якi зьнiк невядома куды. Вакол iх, асядлаўшы iржавую рыдлёўку, насiўся паэт Бр, думаючы, што вось-вось адарвецца ад зямлi i ўзьнясецца пад аблокi.
Уздымаючы сьцяну пылу, паэт Чо цягаў сухое ламачча i саджанцы, у якiх чамусьцi адсутнiчала карэньне – ён марыў пасадзiць сад, каб ня бачыць смуроднай кучы.
«Нешта па-за Выспай памерла»,– ледзь чутна выгукнула паэтка Бi, але яе словы напаткаў лёс Карабля i Скалы.
N5
Пустэльня пачуцьцяў. Гарачы пясок натхненьня, чорныя камянi думак.
Iду басанож i ня ведаю – цi ёсьць заканчэньне.
Так, на пачатку было ня Слова. На пачатку было Маўчаньне.
Маўчаньне сталася Небам i Богам.
Я не адчуваю Маўчаньня, але ведаю, што яно – паўсюль. Яно i Сонца, якое робiць невыносным мой шлях, i Месяц, што баiцца паказаць сапраўднае аблiчча, i зоркi, якiя зьдзеклiва сьмяюцца мне ў твар.
Iду, не пакiдаючы нi ценю, нi сьлядоў.
Мой зрок настолькi прызвычаiўся да колеру Маўчаньня, што я не заўважыў, як пустэльня зьмянiлася стэпам, як стэп напоўнiўся кветкамi, кустамi, дрэвамi i ўрэшце зрабiўся лесам.
«Qvo vadis?» – запыталася Слова.
Горадня
Польскі аўкцыён
