ВОСЕНЬСКАЯ ЭЛЕГІЯ
Мой бог,
Я – табе ахвяра,
Прынесеная калісьці Восеньню,
У залачоным лісьці,
Запоўніўшы ўсе абшары
Думак
Тваіх.
Я сьпявала, кахала, верыла
І крыху хварэла Восеньню.
Сымптомамі гэтай хваробы
Былі
Лёгкі сум
І
Шалёна-спакойнае жаданьне цяпла,
У пошуках якога
Я аднойчы была спаленая
На ахвярным Вогнішчы восені
Халодным ранкам
На досьвітку,
Дзякуючы дапамозе Стамлёнага дворніка.
І мае шыкоўныя залатыя лахманы
Ператварыліся ў шэры попел вачэй маёй здані,
А мае попельна-залацістыя летуценьні
Уварваліся шэрым дымам у неба
Колеру вачэй маленькай дзяўчынкі,
Якая гайдаецца на арэлях.
Мой бог,
З тае пары я Твая верніца
І не баюся іншых багоў.
Мяне ўжо не йснуе.
Пасьля той Восені ахвярапрынашэньня.
Я – толькі попел, які ніяк не разьмяце Вецер восені.
Я – Тваё вар’яцтва.
ТРЫЯЛЕТ
Не атрымалася нічога ў нас. Але
Я адбіраю ў верша права на прароцтва.
Нашто цяпер яму такія паўнамоцтвы? –
Не атрымалася нічога ў нас.…Але,
Забыўшыся на шчасьце і гароцтвы,–
Самотным птахам ліст апошні на стале.…
Не атрымалася нічога ў нас, але
Я адбіраю ў верша права на прароцтва.
ГОРАД
1.
Шэры пакой.
Чатыры сьцяны.
Столь і падлога.
Путы душы.
Вокнаў падман --
За імі нічога?
Зоры зь нябёс
У сэрца ляцяць
Колеру ночы.
Горад ня сьпіць –-
Дахі да зор
Цягне. У вочы
Глядзіць.
2.
Мокры асвальт
Адбіўся ў нябёсах
Бяссоньнем начэй.
Мокры асвальт –-
Экран галяктычны.
Сьвяціся зырчэй!
ТАБЕ
1.
Праўда, ўсё будзе добра? –-
Ну скажы.
Страшна адной у цемры,
На мяжы
Думак, трывог, маленьняў –-
Зноў крыжы
Крэсьляць даўгія пальцы.
Трэба жыць?
Бачыш, я на каленях –-
Варажы!
2.
Ты прыходзь, абавязкова прыходзь.
Гэту цемру на дваіх выпімо.
І ад спрэчак і нягодаў былых
Уцячэм ў вышыню маіх зор.
Дай гадзіньнік свой – яго адпушчу.
Крылы стрэлак адляцяць у нябыт.
Я ад шчасьця ап’янела ужо
І танцую па-над столямі хмар.
А пазьней мы ўжо затанчым удвух.
І ад волі валасы запяюць.
Вецер-Верць як самы лепшы з музык
Заструніць па шатах музыку дрэў.…
Засьпявае, ашалеўшы, трава
(Ашалела ад самоты яна).
Закружы мяне ты, закружы
І зусім не адпускай нікуды.
Ты прыходзь, абавязкова прыходзь.
Гэту цемру на дваіх выпімо.
* * *
Ты
Ляціш над зямлёй,
Бы сон веснавы,
Бы ўсьмешка дзіцяці.…
Я
Ня буду з табой
(Ніколі з табой)
Ў нябёсах лятаці.…
Ты
З сабой не завеш,
У далеч імкнеш --
На зайздрасьць бяскрылым.…
Я
Шукаю цяпла,
Чакаю цяпла
У марах застылых.…
Мне
Так лёгка з табой,
Так проста з табой
Быць мілай і любай.…
Ты
Суцешыш ці не? –-
Затуліш мяне
Пяшчотаю згубай.
Так
Сьлёзы трымцяць,
На веях трымцяць,
Шчыруюць на вуснах.
Я
Чакаю цябе,
Так веру ў цябе…
Быць вернай – спакуса.
Шлях
Даўгі да мяне:
Дарогі, бы ў сьне,
Заблытаны сьцежкі.
Зноў
Іду да цябе,
Ляту да цябе –-
Убачыць усьмешку.
Полацак.
Польскі аўкцыён
