|
 Андрэй ХАДАНОВІIЧ
вершы
Сьпеў аб маім суіцыдзе
Ён з маленства пабойваўся моргаў
і ў сырую ня мкнуўся зямлю,
ды прасьцюжаны фатум зашморгаў —
і зашморгваў на шыі пятлю!
Казыталі прывабныя мроі,
спакушалі душу міражы:
ў суіцыдна-гульлівым настроі
цяжка не перакрочыць мяжы.
Непатрэбныя думкі папёрлі.
Ратавала жыцьцё драбяза.
На крыху недаголеным горле
замірала лезгінка ляза.
Палка прагнуў далёкай вандроўкі —
і знайшоў пуцяводную ніць.
А чароўнасьці мыльнай вяроўкі
не разьбіць, не стрымаць, не спыніць!..
Вось жа, сябру, ці варта мужчынам
так сыходзіць адсюль без пары?
Ці вось так, ці вось гэтакім чынам
паміралі раней змагары?
Хтось згарэў Арлеанскаю паннай
(прысак потым аднесьлі ў музэй);
хтосьці мужна загінуў у ваннай,
як славуты францускі Казей;
нехта згінуў пад тракамі танка
і ў зямельцы застаўся сырой,
дзьвюх хвілін не дажыў да сьвітанку
і геройскі памёр, як герой...
Колькі прывідаў войнаў ды міру
паўстае з рукапісных папер!..
Што тэатрам было за Шэксьпіра,
мыльнай опэрай стала цяпер!
Я мянчу языком штохвіліны,
ахінею штосілы нясу,
а багіня пяньковае ліны
ўжо мянташыць старую касу.
Хутка возьме й цябе, мой убогі,
павядзе ў камфартабэльны дол,
адпачыць прапануе з дарогі
і гасьцінна пасадзіць за стол,
пачастуе салодкаю морквай...
Самы цымус — ня зіркаць углыб:
кожны вечар фіранкі зашморгвай,
бойся, шыбенік, позірку шыб!
Ды пагляд занураецца ў шкельца
і ў вірох захлынаецца тых.
Запаветная мара тапельца
ўзяць за жабры свой колішні дых!
Пустазельле хай покрыва сшые,
груганьнё — ніштаватая мша...
Цераз жабры зашморгнутай шыі
свой бярлог пакідае душа.
Варыяцыі на тэму Тэадора Крамара
І
Хто зноўку грукае ўначы
у дом наш пры мяжы?
Калі злачынец, прасачы
й памежніку скажы,
каб ён забіў яго найперш,
пасьля зарыў у дол!
Мы створым пахавальны верш
пра човен і абол.
Ты пабяжыш па самагон,
я пляшку прыцягну —
і ворага аплачам скон,
схаванага ў труну.
Ён жыў дарэмна на зямлі,
бо, пэўна, быў паніч...
Ты мне, Сымоне, шчэ налі
ды сябрукоў пакліч!..
ІІ
Калі ж пагрукаў прадстаўнік
працоўнай грамады,
усякі жах адразу ж зьнік —
прасі яго сюды!
Хай сядзе з намі за сталом
на зайздрасьць панічу.
Я не заб’ю яго кайлом
і нат не атручу.
Зьямо цыбулю і часнык,
пасьля кумпяк зьямо.
Бяры хутчэй, Сымоне, смык,
а мы ў адно прыймо
гарэлку выжлукцім маю
й зацягнем гучны сьпеў.
А не — кілбаскі пакраю,
каб хоць канапку зьеў!..
ІІІ
Хто звонку ягліцца яшчэ
на ежу задарма?
Хай дурань хлеб яму пячэ,
мяне ж цяпер няма.
Я выправіўся на Парнас
па вершыкі свае;
а гэты подзеўбень да нас
у дзьверы б’е і б’е...
Пайшоў адсюль куды далей!..
— Стук-стук, я па цябе!
Зьбірайся, хлопча, я Фіндлэй,
службовец з КДБ!
— Сымоне, покуль хатулёк
зь бялізнай мне зьбярэш;
а ты, маёр, відаць, здалёк:
вось бульба й селядцовы лёк —
сядай да нас, пад’еш!Менск
|
Польскі аўкцыён
