|
 Людка СIЛЬНОВА
МАНДРАГОРАВЫ КОРАНЬ
Страшная казка
У аднэй вялікай-вялікай паэткі
Было вялікае-вялікае сэрца.
У тым вялікім-вялікім сэрцы
Жыла вялікая-вялікая любоў.
У тэй вялікай-вялікай любові,
Як круглы жаўток у яйку,
Калыхалася вялікае-вялікае каханьне —
Залатое, як сонца!
У тым вялікім-вялікім каханьні,
Нібыта немаўлятка ў люльцы,
Спаў маленькі-маленькі чалавечак,
Якога паэтка кахала,
Берагла, як мандрагоравы корань.
А хто гэты корань убачыць —
Стане навек нешчасьлівы!!!
— Аддай маё сэрца!
Альбомная магія
Пакладу я тваю цяперашнюю
Фотакартку юначую
Ля сваёй дзіцячай.
Той, дзе я —
Гадавалае дзіця.
Якая розьніца гадоў паміж намі!
І немагчымым здаецца каханьне!
Яно выглядае настолькі неверагодным
І сьмешным,
Што цяперашняе,
Пры другім раскладзе фотак —
Праз мае сорак гадоў —
Верагодным, натуральным,
Ідэальным... і бязгрэшным!
Нявіннасьць
Хачу я, вожык мой, нанова
Дзяўчынкай стаць,
Каб твае вострыя іголкі
Рукой кранаць.
І мо ня скруцішся тады ты
У свой клубок?
Ня чмыхнеш сьмешна і сярдзіта
У ейны бок?
Нашэсьце вясны
Цябе дакрануцца, ваяр малады,—
І белымі кветкамі ўспыхнуць сады!
Пачнецца нашэсьце, навала вясны
У сэрца, у сшыткі, у вершы і сны.
Гранатамі хутка ўпрыгожыцца бэз,
Калі я ўяўлю цябе кіцеля без!
А як пацалую (наяве ці ў сьне?..
Ужо не адрозьніш!) — заплачце па мне...
Цыбуля на вакне
Чатыры жоўтых цыбуліны
Ссунуліся разам
У блакітным сподку з вадою
На маім акне красавіцкім.
І пусьцілі зялёныя парасткі.
Як стрэлы з калчанаў
Тырчаць яны ўверх!
Грозная сіла твая,
Матухна-прырода!..
Не ўтрымалася —
Ушчыкнула адзін
Зялёны прамень
Ад круглабокай цыбуліны-сонца.
Соладка было мне,
Соладка
Рабіць гэта... ў прадчуваньні...
А потым — у роце стала так горка
Ад гэтага зялёнага каліўца,
Сарванага адно з жаночага капрызу,
З адчуваньня веснавога свавольства,
Як мёд, разьлітага ў паветры!
Чатыры жоўтых цыбуліны,
Ссунутыя разам,
Нагадваюць мне арнамэнт
На старых-старых посьцілках,
Якія ткала бабуля:
Зорка васьміканцовая?
Кветка як васільковая?
Кнігі з чатырох бакоў сьвету?..
І цябе, каханы.
Цягніся ўверх,
Цыбуля-стралок
На вакне красавіцкім!
Птушка броваў
О, ня будзь такім разьюшаным,
Дай мне пагладзіць тваіх броваў птушачку.
Ляціце, ляціце,
Чорныя крылцы!
Нясіце ў будучыню свайго гаспадара —
Маладога Бога Сонца Ра:
Волата душы маёй валадара.
«Gloria»
Калі цябе бачу —
Як адкаркоўваю бутэльку каньячную.
«Зараз — нап’юся!..»
(«На цябе — нагляжуся!..»)
Ах, вы мае пяць зорачак!
(З водарам вінаграду корачак...)
Арліны пагляд, гордая пастава!
(Мая глорыя! Мая слава!..)
Твой конь — вецер —
Хутка носіць цябе па сьвеце.
Твой Дух — рух!
Бог — Крык перамог!
Забяру!
Я цябе люблю!
Я цябе хачу!
Забяру як ваяра
У мора-раку.
Каб сваё каханьне
Ў гулкім замку выспаў,
Падару табе, ваяр,
Зялёную выспу.
Лютню падару,
Меч і плашч-зару...
А прачнешся — да люстэрка
Цябе падвяду.
Сам сябе ваяр
Не пазнаеш ты —
З-за вялікай, страшнай
Белай барады!
Песенька пра Аса Алса
Жыў за гарою
Маленькі ас.
Імя яму — Алс.
Чырвоныя боты,
Як колер зары,
Насіў па двары.
Любіў ён ня рана
Класьціся спаць.
І з Сонцам гуляць.
Ускоціць яго
На далоні свае —
І ціхенька дзьме.
Меў ён незямную
Чароўную рэч —
Сярэбраны меч.
Лясы серабрыў ім...
А бацька яго
Быў Дзед Усяго!
Перад разьвітаньнем
Мне доўгае растаньне з вамі...
Максім Багдановіч
Божа ж мой!
Забяры з сабой,
У тыя сьветы,
Твой юны, сьветлы
Абрыс ці знак —
Цябе, юнак!
Тваю боскую формулу,
Генным мёдам напоўненую!
Істотай нябеснай
Наноў — уваскрэсьні!
|
Польскі аўкцыён
