|
 Прэдраг Багданавіч Цы
Прэдраг Багданавіч Цы (нар. 1944, Біеліна) , сербскі паэт. Вывучаў агульную літаратуру і гісторыю мастацтва ў Бялградскім універсітэце. Аўтар паэтычных кніг “Месца, дзе ракі жывуць”, “Александрыйская бібліятэка”, “Залатое руно” і інш. Вершы для перакладу ўзяты з кнігі “Ходзячы па водах”, Бялград, 1997.
Логас
Міколу Тэсле
На ганчарным коле
Мікола Тэсла
ваярыць сузор’і, ваярыць зямны шар.
У гліне бачыць прамацер
і бачыць, як тытаны адзін другому
астральны задыяк перадаюць.
І бачыць скрозь яго,
як зямля ў пульсацыі мяняе полюсы,
а слова з думак вызваляецца назаўсёды.
Падзякай ваяру яго ўсмешка,
ахопленая песняю вячэрняй салаўя,
ён заварожаны дзявочай песняй:
папараць-кветка.
Святло на золку ў Мілешаве
Каля ног белага анёла
воіны спяць,
спіць непрытомна неабуджаны свет,
і над імі, нібы святло на золку,
разыгрываецца найузвышаная
ад узнікнення свету сцэна –
уваскрэсенне.
Белы хітон божага вястуна
і белае пахавальнае покрыва тая ж тканіна.
Покрыва, як метафара кокана,
выпрадзенага праляю пакінутага зямнога часу
на разгорнутай сетцы крыжоў
храма Нябеснага Іерусаліма.
Як пабочная частка сцэны
Марыя Магдалена і міраносіцы ля гроба,
як адмысловая ікона, бо ўсё ізноў
заўжды наноў адбываецца і наведвальнік
Мілешава зрокам унутраным у малітве
уваходзіць ва ўсе кропкі фрэскі.
Устаўлены ты, белы анёле,
у абрысы добрага пастыра Хрыста,
які ў Раю, абапершыся на крыж,
трафей перамогі над смерцю, паказвае
на авечак – выратаваныя душы, паглядае
вялікімі вачыма глыбінь усмешлівых Айца Нябеснага.
Анёл не толькі носьбіт весткі:
бачыце, гроб пусты стаіць,
ужо сама сіла божая ў райскім харастве.
То Бог-Айцец, з гроба-трона, кажа:
сядзеш, як спадзвіжнік на нябесным троне
справа ад Айца-Пантакратара.
Хрыстос добры пастыр.
Кніга смерці
Састарэў ты, здрадлівы свеце,
у лячэнні ран,
у перадыхах між войнамі.
Падпарадкаваў ты
мастацтва, няўлоўнасць мрояў,
багацце пачуццяў – інстынкту перамогі.
Выйдзі з замкнёнага кола
бесцялесным нямым,
завяршы самазабойчую сагу.
Радыёактыўныя ледавікі
над разбуранымі кантынентамі
хай рушаць новыя полюсы асвойваць.
Надзьмутыя кіты
у свой эпічны спеў
унясуць радасць свабоды.
Алігеры піша дзённік А. Гітлеру
Бачыш, фюрэр, памылкі
вялікіх народаў катастрофамі для малых,
параметры не тыя.
І хоць табе прыпісаны
нова-знойдзеныя рукапісы,
тое, што ты сам сачыняў,
не ўпісваецца ў твае опусы,
яно прыхоплена
ружовымі акулярамі гісторыі.
І пекла
не такое страшнае,
калі яго ў песню ўставіць.
Мёртвая вада
Вада для нас калыскаю,
З вады мы нараджалісь маці,
Не выйшаў брат на бераг,
У мёртвай ён вадзе застаўся.
А берагі мае акружаны,
Людзей паўсюль без ліку,
Плыву далей я без спачыну
Ля астравоў таксама ўжо занятых.
Чароды птушак ў высях,
Уздоўж сядзяць засады.
Іграю мёртваю вадою.
Ніхто не ведае, што будзе.
І брата бачу паміж птушак,
Ён не плыве да зорак.
Мне мроіцца вада ў водах
І хваляванне хваляў вольных.
Цяпер вада без берагоўя.
І я апошняй птахай у палёце.
Цяпер паўсюльны мір я маю
І не хачу з тае вады нікуды.
Чаканне дажджу
Перасохлі студні
здыхае жывёла
ад стаячай вады
Цёплыя ветры
нясуць гарачку і смех
пясок на зубах
Смерць у крыніцах
смерць у горле
не магу азвацца
Язык нерухомы
як позірк
Бацька народзіцца зноў
Вароты адчынілі
гадзіннік спынілі
бацькаву талерку разбілі
У мёртвай хаце
бацька на одры пасмейваецца з нас
Праз правае плячо ў жанчыну ўзіраемся
усе прыкметы ў цяністых водах
звяраем
Да крыжа кожны год
Івана Купалы вянок
мацуем
Бацька будзе народжаны
у нашай хаце
Зноў
Пераклала з сербскай Галіна Тварановіч
Публікуецца на сайце з ласкавай
згоды Беларускага Літаратурнага Аб'яднаньня "Белавежа"
|
Польскі аўкцыён
