|
 Вольга Шынкарэнка
НЯЗБЫЎНАЕ
Калі душа душу-раўню сустрэне,
Яна іначай раптам зразумее
Сваю неадзіноту, дзікаватасць.
Яна заганарыцца нават
Сваёй звычайнасцю, падобнасцю да іншай.
І загарыцца нечакана
Святлом паразумення і яднання.
І зноў адразу ж стане
Такой адрознай і такой самотнай,
Што усумнішся: ці было спатканне?
* * *
Паабапал адной сцяжыны
Йшлі, спяшаліся надта –
Смуга ў цёмна-сінім і чорным
Ды смага рудая ў шэрую крапінку.
Адначас прыпыніліся, абмяняліся
Смуткам хмурым і прагай няўтольнай.
Што б ні выбраў цяпер чалавек,
Мусіць роўна абедзвюх спытацьме.
ПРАЎДА
Слухаць сябе –
самая складаная рэч.
Прыслухоўваючыся,
добра разумееш:
сказаць праўду сабе –
справа амаль немагчымая.
Горка, але для сябе
чалавек шукае не праўды –
адно апраўдання.
У САБОРЫ
Вадохрышча рукой сваёй
не толькі грэшнікаў кранула.
Нібыта праліло святло
у дзень маркотны. Сыпанула
не кроплямі вады – збавеннем
для душ знявераных і змрочных.
І тлума рошчыну ў натоўпе
змяніў цуд-чар супакаення.
МАЎКЛІВЫ КРЫК
Душа не ведае спакою
І сэрца пры сустрэчы б’ецца,
Бо ўсё хаванае вачамі
Сказаць вам гэтак шчыра мкнецца.
Душы наўрад знайсці спачынак,
Яна не ведае спакою.
Таму так горка і адчайна
Крычыць прамоўчанае мною.
* * *
Цікава, за што яшчэ б
Хавала я свае сумненні,
Калі б ты раптам нечакана
Са словам ціхае любові
Да мяне звярнуўся?
Публікуецца на сайце з ласкавай
згоды Беларускага Літаратурнага Аб'яднаньня
"Белавежа"
|
Польскі аўкцыён
