|
 З кнігі “АСОБНЫЯ РАДКІ”
Анатоль Вярцінскі
ВЕРСІЯ
Чаго беларусам нестае?
Проста мы самі не свае.
БЕЛАРУСКАЯ ІДЭЯ
Беларуская ідэя.
Яна – роспач ці надзея?
Гучыць рэха: “... дзе я?.. дзе я?..”
Беларуская ідэя.
Толькі слова ці і дзея?
Гучыць рэха: “... дзе я?.. дзе я?..”
Рэха ў лесе, рэха ў полі.
Чаго ў рэху гэтым болей?
Болей плачу альбо смеху
Ў гэтым рэху?
ГЭТЫ БОЛЬ – АСАБЛІВЫ
Гэты боль – асаблівы.
Боль за родныя нівы.
Не скажу: апраметны.
Не скажу: смяротны.
Але ён дужа адметны –
боль за край наш родны.
Носіш яго дзе ты?
У сэрцы? За грудзінай?
Ды знаеш толькі: боль гэты –
боль за лёс Радзімы.
ПЫТАННІ
Што нам спяваць? Што апяваць?
Што памятаць? Што забываць?
Ці ў нас выбар адзіны –
аплакваць лёс Радзімы?
АДКАЗЫ
За што так моцна любіць Радзіма
аўтара “Лебедзя-Страціма”?
За тое, што аўтар сам – Страцім,
птахаў вольных пабрацім.
Чаму так верна любіць Радзіма
аўтара “Лебедзя-Страціма”?
Таму што яе палюбіў Максім
сэрцам усім і назусім.
Толькі любоў – цана любові.
Тут іншай меры не знойдзеш болей.
Любоў за любоў, дар за дар...
Паэт і Радзіма, Народ і Пясняр.
РАЗНАВІДНАСЦЬ АПТЫМІЗМУ
Народ выражаўся ўдала:
“Дзе наша не прападала!
Хай і тут лясне!..”
Ясна?
СЛОВЫ І СЛЁЗЫ
Ён гучных слоў нагаварыў нямала.
Яна ж заплакала і тым усё сказала.
СНЯЦЦА ЖАНЧЫНЫ
Сняцца жанчыны.
Сніцца іх прыгажосць.
Сняцца іх твары,
іх валасы і грудзі.
Тыя, што колісь былі,
тыя, што ёсць,
і тыя, якіх і не было і не будзе.
УСЁАДЗІНАЕ
Думка. Душа. Цела...
Яны – адно цэлае.
Дзяліць іх ніяк не трэба.
Яны знайшлі кампраміс.
Як зямля і неба,
ці як верх і ніз.
ШТО НАС РАТУЕ
Што нас ратуе, калі прыходзіць бяда?
Згадка пра маці, сон, хада і вада.
ІХНІЯ СПРАВЫ
Канавы рабілі з рэчак,
рабілі з азёраў лужыны,
а з людзей – авечак,
статак недалужны.
ПАСЛЯДОЎНЫЯ, АДНАК
Хто працай заняты,
шукае хто рацыю...
А гэтыя ўсё пра інтэграцыю.
ЛЮДЗІ, НАРОДЫ І РАСЫ
Адзін аднаму такія родныя,
такія заўгодныя, неабходныя.
І раптам такія чужыя, нягодныя...
ПАРАДОКС
Хаця мы ўсе – браты па розуму.
Але чамусь думаем па-рознаму.
РОЗНІЦА
Тут – не каса на камень.
Тут – на Авеля Каін.
ТОЛЬКІ КАНСТАТАЦЫЯ
Старасць не радасць.
І не прыгажосць.
Ну, так ягамосць.
Што ёсць – тое ёсць.
ЗАБЫЎСЯ ПРА ЎЗРОСТ
Забыўся пра ўзрост:
узяў ды пайшоў наўпрост,
бродам, а не праз мост.
Забыўся пра ўзрост:
сказаў прахвосту: “Прахвост!”
Забыўся пра ўзрост:
парушыў вялікі пост.
Ці даруе Хрыстос?
чэрвень 2002 г.
|
Польскі аўкцыён
