|
 Жэня Мартынюк
БЕЛЫ ГАРЛАЧЫК
***
На кусочкі разбітыя ўспаміны –
яшчэ нядаўна цвілі язміны...
Час канём бяжыць белагрывым,
ляціць ключ гусей крыклівых.
Мне запляла ўжо валасы восень.
Шукаю позіркам маўклівым
раннюю залацістую просінь.
А сэрца тужыць балюча
за тым, што неўміруча.
***
Маё існаванне
зернем на роднай зямлі
засеяна.
Узрост далі мне
веснавыя дажджы
з подыхам грому.
Калыханку-песню
нёс мне сябар-вецер
проста пад падушку.
Сінія валошкі
адцвілі гадамі
у даспелым жыце.
***
Старыя забытыя дрэвы,
як людзі пакінутыя людзьмі,
апусцілі галіны-рукі,
нізка кланяюцца зямлі,
адзінока дабягаюць
да захаду сонца.
***
Малаком абліты сад,
як лякарства душу лечыць.
Спявае сола салавей
у зеляніне дрэў адвечных.
Дяцінства белую пасцель
успамінаю снамі.
Нястрымнай песні маладой
вясна прайшла ускраем.
Сады цвітуць штогод, штогод...
Сляза тугі на квецце ападае.
Нішто мяне не цешыць тут,
у родным краю.
***
Свята Святаў –
цішыня нябёс,
Хрыстос Уваскрос!
Няхай святлейшым
стане шэры лёс –
Хрыстос Уваскрос!
Пасха на стале,
не паўстрымаць слёз –
Хрыстос Уваскрос!
Сапраўды Уваскрос!
* * *
На маім малюнку
нябёсны блакіт
і хмары поўныя мараў.
Ды мне да цябе
ніяк не дайсці,
хоць слоў трэба нам мала.
Вусны засмяглі,
сум у вачах,
як авадзень.
Выцвіцеш маем,
мой белы гарлачык,
і разам увойдзем
у новы наш дзень.
* * *
Адклікніся
– даверам у словах,
яны кладкай праляглі
да майго сэрца,
– лясным рэхам,
з якім я бегала
навыперадкі,
– ценем,
якога дагэтуль
непаўторна шукаю.
***
Сняцца мне
твае малінавыя вусны,
зіхатлівыя зоркі
у тваіх вачах,
шкляны палац
нашых мараў...
Не разумею,
чаму развітальныя пісьмы
піша мне
залаты кастрычнік.
Публікуецца на сайце з ласкавай
згоды Беларускага Літаратурнага Аб'яднаньня "Белавежа"
|
Польскі аўкцыён
