|
 Юрка Буйнюк
Самота лістапада
1
Асеннім вечарам
Люблю ісці знаёмай вуліцай
Яе ліхтары асвятляюць дарогу
Да святыні самоты
Адчыняю старыя дзверы
Забытыя з-за натоўпу люстраных твараў
Тут у недаступных мурах сэрца
Не чужы сам сабе
Слова бурліць
Крыніцай думак
П’ю нагбом
Як віном
Поіць мяне самотай
Чым бліжэй заўтра
Тым моц яго большая
2
Муры святыні самоты
Поўняцца немай песняй збалелай душы –
Маўклівай каралевы
За яе змагаюцца два мячы
Толькі адзін будзе пераможца
Залаты келіх на каменнай падлозе
Віно маладое разліта
Недапітае пераможцам
Няздзейсненым рыцарам
Які адыйшоў са сноў каралевы
У свой сон
Свет нерухомых фігур
Адплыў заўчасна
На сваёй ладдзі
У Стыкс
***
Я сам сабе вінаваты
Нястрымных слоў вадапад
Штодзень забівае мяне
І думкі бы караблёў натоўпы
Неспагадлівы гоніць лёс
Зашчыра свеціць сонца маё
На квадратным небе самоты
Публікуецца на сайце з ласкавай
згоды Беларускага Літаратурнага Аб'яднаньня "Белавежа"
|
Польскі аўкцыён
