|
 Ала Нікіпорчык
***
Прыходзіць час малення і слязы,
прыходзіць час пакуты і надзеі:
галінкаю Твае лазы
зазелянею.
***
Божа, даруй мне маю слязу – бясконцую, невычэрпную,
непераадольную...
Я не ведаю, ці маю на яе права,
я не ведаю, аб чым яна – плакалася, плакалася, аж пакуль не
злілася са святлом сённяшняга дня... Хіба Ты прыняў яе, Госпадзі?
Нясцерпна пахне ліпай з расчыненага акна, калыша святлом і ценямі
зялёных лісцяў... Цішыня нараджаецца ўва мне.
Ці можа гэта я сама нараджаюся, Госпадзі?
***
Не словам-падманам,
не словам-спакусай
і нават – не вуснамі
і не маўчаннем,
і менш чым дыханнем,
адным толькі болем
даруй мне, Божа.
Публікуецца на сайце з ласкавай
згоды Беларускага Літаратурнага Аб'яднаньня "Белавежа"
|
Польскі аўкцыён
