|
ЗЬНІЧ
СУТОНЬНЕ ЗОЛКАМ АДГУКНЕЦЦА
ВЯСНОВЫ МАТЫЎ
... вясна прыходзіць да мяне
ў краіну восені й адчаю ...
я сівізной яе кранаю
і растаю ў маркотным сьне ...
... вясна адыйдзе ад мяне ...
празрыста-белыя сувеі
пакрыюць сьцішаныя веі
у заінелае труне ...
... вясна абудзіцца ўва мне ...
наноў адчую крылы –
ў Вечным –
і ў зорнаплыннае сінечы
я засьпяваю гімн –
Вясьне ...
* * *
... уваходжу ў цябе,
бы ў аблокі, –
і зрываю няўпынны ўспамін ...
... я ніколі ня буду адзін,
бо са мною
твой сум сінявокі ...
* * *
... няўпынна –
над маёй свабодай –
ты крохкай зоркаю мігціш ...
... нібыта мой уласны крыж
нясеш з гаркавай асалодай ...
* * *
... у здраднай кволасьці ...
у расслабленьні ... –
калі душой і плоцьцю ледзь жывы –
цяжар з маёй гаротнай галавы
сыходзіць ціха на тваіх каленях ...
... як ветрык, пальцы лашчуць
валасы ...
ціхутка шэпчуць нешта
твае губы ...
сабе самому брыдкі і нялюбы
я белых Ангелаў
чуваю галасы ...
СУТОНЬНЕ
... я ўсё жыцьцё сваё набрыньваў
тваёй пяшчотнаю сябрынай ...
а дух падману, дух сумліву –
упільнаваў сваю спажыву ...
ціхутка плача белы Ангел
над пахаваным ценем тайны ...
ізноў, зьмірэнна і цярпліва,
малюся ў верадзе сумліваў:
– даруй мне, Госпадзе,
правіны ...
няхай гаркавы смак палынны,
што высьпявае на сьцяжынах
юрлівых мараў і ўспамінаў,
вярыгай гоіць пакаяннай
і ў вір загоніць дух падманны ...
дай, Госпадзе, мне цішу ў сэрцы...
малітвы дух – у паняверцы ...
натхненьне белае – ў адчаі,
што да здранцьвеньня прызвычаіў...
...........................................................
... пяшчотай засьлязіцца сэрца –
сутоньне золкам адгукнецца ...
НАСЛАНЬНЁ
... бель і чэрань нясе аблачына,
быццам шэрыя тлумы штодня ...
не сасьпее ў чэрвені чырвань ...
і ад сьнежня – ня тут чысьціня ...
... нехта цёмны ўводзіць у зман –
неадольны... ліхі... ўсюдыісны...
ты даруй мне: твой хмарны стан
я ня здолеў зрабіць прамяністым ...
... нехта хцівы ў сэрца б’е... –
нібы ў храме грамніцы грымнулі ...
неба плача сьлязьмі нястрымнымі ...
і маліцца сіл нестае ...
... нехта радасьць нясе й чысьціню...
любяць некага птушкі і дзеці ...
тут – гаркавы дым без агню ...
ды зь пялёсткамі кружыцца вецер ...
КАРА І ЎЗНАГАРОДА
... каб грамада не заганяла
ў магілу лепшых песьняроў,
ты б так адчайна не гучала,
струна ...
ты б не гарэла,
кроў ...
... маўчаньне... слоўны бруд...
жабрацтва...
з-за кветак – здрадлівы сьвінец...
плятуць цярновы твой вянец,
абвесьнік хараства і брацтва ...
... твой сьпеў – нібы сусьвет –
паўстаў
з замілаваньня і пакуты ...
твой паратунак – сьветлы смутак
ля ўкрыжаванага Хрыста ......
БЕЛАСТОЧЧЫНА
... праз сьцішаны матыў:
memento... –
плыву ў хвалях блізкіх душ ...
б о г а п а к і н у т а с ь ц ь
ня руш
краіну руж і дыямэнтаў ...
МАЛІТВА
Беларускае рэха
Вялікай княжны
Вольгі Мікалаеўны.
Падай нам, Госпадзе, цярпеньне –
у цемры сконавых часоў
трываць народнае ганеньне
і катаваньні мясьнікоў.
Дай моцы нам, о Божа правы,
злачынствы бліжнім дараваць
і крыж, няўмольны і крывавы,
з Тваёй лагодай сустракаць.
У час мяцежных хваляваньняў –
як вораг абрабуе нас –
цярпець і ганьбу, і закланьне
дапамажы, о, Хрысьце Спас.
Бог любамудрасьці нятленнай,
малітвай нас багаславі
і дай спакой душы зьмірэннай
у моры роспачы й крыві.
І напярэдадні магілы –
ў апошняе зямной журбе –
нябёсныя падай нам сілы
за ворагаў маліць Цябе.
Публікуецца на сайце з ласкавай
згоды Беларускага Літаратурнага Аб'яднаньня "Белавежа"
|
Польскі аўкцыён
