|
Юрый Баена
Свет
Я маляваў свет
колерам сваіх думак.
Са слоў
высякаў агонь.
Палымяныя пісьмы слаў
сябрам і незнаёмым.
Цемру палохаў святлом,
холад – цяплом.
Змагаўся са злом
і няпраўдай.
У акне,
адкрытым на шчасце,
выглядаў будучыню.
З ног да галавы
апранаўся
ў надзеі лісце.
Ішоў ды бег
доўгачаканаму
насустрач.
Рассыпаліся дні.
Прамінулі сны.
Раптам у дзверы
хтосьці пастукаў:
– Гэта я,
твая самотнасць!
На гэтай зямлі
На гэтай зямлі
праклалі шляхі
дзяды і прадзеды.
На гэтай зямлі
пакідаем сляды
сваёй прысутнасці.
На гэтай зямлі
першыя крокі ставяць
нованароджаныя.
Святое імя
гэтай зямлі
золатам і срэбрам пісанае –
Яно ў сэрцах нашых!
***
Часам
шукаем вёслаў.
Іншым разам
нам прыдаліся б крылы.
Аднак заўсёды
патрабуем веры,
надзеі,
любові.
***
Пасярод пеністых плыняў
зрокам неабдымнай
ракі забыцця –
адзінокая,
вечна зялёная грань.
Гэта
востраў выратавання –
Слова.
***
Жыву. Жыву і пішу.
Дні кладуцца,
як пакосы травы
на сенажаці.
Ные душа.
А ў сэрцы ўсё яшчэ –
вясна.
Шмат цяпла
і сонечнага бляску.
У намаганнях знойных,
мітусні за хлебам
спазіраю на неба.
Вецер раз пораз
падымае пыл –
ён ад руін.
Іду
дарогай памяці –
насустрач замеці.
Стары паэт
Стары паэт
не паспеў у жыцці
усяго спазнаць,
перажыць,
пра найважнейшае сказаць
сваёй прысутнасцю.
Сёння
кленчыць яго верш.
Незаконныя думкі,
нерухомыя,
паінутыя.
Восеньскі дождж
паміж маршчынамі слоў
выпалосквае
ясныя дні,
каляровыя шкельцы
шчасця.
***
Пераможцы
Сцеражыся трыумфу –
у ім пастка лёсу.
Зважай на гордасць –
у ёй знакі краху.
Моц твая –
твой унутраны вораг.
Белая косць
страху.
Каля крыніцы
Калі толькі схіляюся,
каб з крыніцы
зачарпнуць вады-вадзіцы,
чую, як хтосьці
па нагах сцёбае,
па спіне хвошча.
Хто ён?
Сябар, беларус тутэйшы.
За што пакаранні?
За ваду ці за вершы?
***
Папоцемку ідзём.
Ступаем ціха
і асцярожна.
Па дарозе
вобразы за вобразамі
прыбліжаюцца,
словы за словамі
ажываюць,
думкі за думкамі
ярчэюць.
У вачах прага.
У сэрцах
схаваныя коп’і мараў.
Світае.
Пара на доўгачаканае,
любімае, каханае!
***
З усіх вершаў,
быццам з вокан,
выгукаю сонца.
На родных гонях
са сну зімовага
буджу прадвесне.
Калі іду,
мне марыцца
спатканне з маем –
жывыі і ў квецені.
З усіх вершаў,
быццам з вокан,
выглядаю сонца.
***
Хаджу ад вакна да вакна,
ад дзвярэй да дзвярэй,
ад расы да імглы,
ад вярбы да ракі,
ад бору да ўзвышша.
Мой краявід – круг вернасці.
Ён на яве ды ў песнях.
Ён у думках ды ў вершах.
І няма патрэбы ісці
за далягляд сэрца.
Публікуецца на сайце з ласкавай
згоды Беларускага Літаратурнага Аб'яднаньня "Белавежа"
|
Польскі аўкцыён
