БЕЛАРУСКАЯ ІНТЭРНЭТ— БІБЛІЯТЭКА

КАМУНІКАТ... | Часопісы... | Кнігі... | Партнэры... | Форум... | Аўтары...

 
Падпішыся на абнаўленьні КАМУНІКАТУ

Польскі аўкцыён  

Заходзь!!!  

    КНІГІ
  •  Дасьледваньні
  •  Гісторыя
  •  Грамадзтва
  •  Літаратура
  •  Мова
  •  Палітыка
  •  Пераклады
  •  Правы чалавека
  •  Рэлігія
  •  Слоўнікі
  •  Турыстыка

 ЧАСОПІСЫ
  •  Абажур
  •  Akcent
     Białoruski
  •  Annus
      Albaruthenicus
  •  АRCHE
  •  Асамблея
  •  Białoruskie
     Zeszyty
     Historyczne
  •  БГА
  •  Беларус
  •  Беларускія
     Ведамасьці
  •  Белорусский
     Сборник
  •  Бельскі
     Гостінэць
  •  Герольд
     Litherland
  •  Гістарычны
     Альманах
  •  Год Беларускі
  •  Дзеяслоў
  •  Druvis
  •  Запісы БІНіМ
  •  Зямля N
  •  Inform-Банк
  •  Калосьсе
  •  КАМУНІКАТ
  •  КРАЙ-KRAJ
  •  Ніва
  •  Палітычная
        сфера
  •  Паміж
  •  pARTisan
  •  Правінцыя
  •  Праўнік
  •  Рэзыстанс
  •  Спадчына
  •  Тэрмапілы
  •  Terra Alba
  •  Terra Historica
  •  Філяматы
  •  Фрагмэнты
  •  Шуфляда
  •  Czasopis

Нашыя сябры

ЗЬМЕСТ

Уступнае слова В. Грыцкевіча

Слова жанчыны да Айчыны:

Вянок санетаў

Споведзь

Спавядаюся роднаму краю...
Папрашу я ў неба зорак...
Для радасці, на ўсё жыццё...
Вяртанне
Зноў вандрую па роднаму краю...
Плыве наш Нёман...
Здалёку бачыцца ярчэй...
Дзедаўскі край, дзедаўскі кут...
Не адарвацца мне ад краю...
Імкнёмся далёкае шчасце спазнаці...
Айчына, гонар не губляй...
Мой край святы
Да лесу тулішся...
Блакіт нябёсаў чысты і празрысты...
Беларусь, душа мая...
Пакуль яшчэ блакіт над дахам...
Жывіцай жывіцца жыццё...
Наш голас паўторыцца рэхам...
Мой народзе неўміручы...
Мой лёс падзелены двума вякамі...
А ўсё, з чаго хлеб спяку...
Лес, абаронца мой разумны...
Дарога дахаты бядою абжыта...
Там, дзе плачуць бярозы
Капаюць, коцяцца слёзы...
Яшчэ такога ў свеце не было...
Бацькаўшчына мая...
Краю мой рабінавы...
Айчына... Тут мяне ўзрасцілі...
Асвяці дарогі, сонца...
Толькі сэрцам браць трэба...
Мама, мама, не знікнеш ніколі...
Пад снегам дрэмлюць леташнія травы...
Айчына… Шчасце ці бяда?..
Айчына-маці, кім мы сталі?..
Успамінаючы Хатынь
Бяроза
Мы спадчыны не выбіраем...
Роздум

Вяртанне

Куток прыгожы, продкаў таямніцы
Белая мая зямля
Дзе сонца шлях свой пачынае...
Так мы плылі ў туман густы...
Апалі леташнія росы...
Прызнанне
Ад нараджэння і да смерці самай...
За вечны ўспамін
Купалля дзіўныя агні...
Нялёгкая, скажаце, праца...
Айчына, Айчына, людзьмі ўшанавана...
Калі часам бываю у скрусе...

Роздум

Лёсам нарочана слову служыць…
Зямля ў нас — золата і срэбра...
Пачаў ісці? Ідзі, не стой!..
Каб не пакрыўдзіці нікога...
Адводзіць слова боль і страх...
Ёсць нітка таямнічая між намі...
Не трэба між людзей граніц...
Мастак і з гліны злепіць дзіва...
Жыць — гэта йсці і не стаяць...
Свой крыж яшчэ нясуць салдаткі...
Якая цемра, слота, стынь...
Ты быў нядаўна малады...
Нас мудрасць па жыцці вядзе...
Вандруем мы спакон вякоў...
Працуе рупная пчала...
Ёсць грэх... Дык ёсць і пакаранне...
Жывем, каб гэты свет сагрэць...
Дае разумная прырода...
Мы марым так пражыць гады...
Усплывае часам перажытае...
Вецер вясновы варушыць галіны...
Пакуль жывы — кахаць спяшы...
Хто сілы за народ аддаў...
Паміж багамі і людзьмі...
Мы мроім кожнаю вясной...
Гавораць: лёс нас па жыцці вядзе...
Бяздоннае жыццё сусвету...
Штармуе мора, вецер злуе...
За нешта неба нас карае...

Роднасць

Дзень добры табе, чалавек!..
Сябруе з сонцам расток...
Ціхім будзе мой апошні шлях...
Прахалодай павеяла з лесу...
Ад калыскі, ад першага слова...
Нашы рэчкі бягуць, пятляюць...
Як цесна тут, як мнагалюдна...
Доўга-доўга жывуць нашы душы...
Не падвядзі мяне, надзея...
Айчыны я не адракуся...
Шукай той радасці, шукай...
Я веру ў цябе, мой народзе...
Дзяцінства ў памяці маёй...
Струмені крыніц лясных...
Зямля святла і прыгажосці...
Як зразумець сваё значэнне...
Яшчэ грукоча крыгаход...
Заплюшчу вочы: і ўначы...
Ёсць адвечная сіла — роднасць...
Няўжо гэта — я? Няўжо гэта — ты?..
Сабака за проста так...
Глядзяць і дзівяцца суседзі...
Травень травамі ўцешыў нас...
Свінцовыя хвалі коціць Нява...
Маленькія раздробленыя шкельцы...
Нянавісць і любоў стварылі людзі...
Магілы продкаў — гэта памяць...
Зманны вецер на Поўнач занёс...
Зямля, Зямля, і круглая, і плоская...
Цяпер я ведаю, напэўна...
Пакутнага веку мы людзі...
Калі праходзім босымі...
Надзея 
Вецер гуляе з лістотай апалай...
Зямля бацькоў, травінак срэбра...
Падае з неба зорка імклівая...
Маўчаць бярозы, нібы сёстры...
Другім жыццём жывуць не ўсе...
Дзічэюць родныя сады...

Надзея

Баімся цемры, на святло бяжым...
Маркотных дзён у нас — да ліха...
Ці ты ведаеш, зорнае неба?..
Жыццё, чым больш і даражэй...
Хто мы, скажыце, на гэтым свеце?..
Ах, думка-думка, ты такая...
Імклівы час, і дзень, і вечар...
Айчына, Айчына, Айчына!..
Народ мой, сціплы і скупы на словы...
Божа, не асуджай мяне строга...
Дарогі, дарогі — далёкія, блізкія...
Лёс патрабуе, каб слова было...
Там, дзе кропля ўпадзе жывая...
Наш час, наш век такі шалёны...
Здалёк — мілейшым родны край...
Умываецца росамі ранак...
Люблю, калі наўкола...
Зусім апусцела бацькава хата...
Я з вамі... Кожны раз спатканне...
О, горыч, горыч палыну!..
Спакой — куток зямлі прыгожы...
Бацькаўшчына, боль мая...
Моцна трымае нас родны парог...
Пад летні зной, пад шум вады...
Адчыніце дзверы. Я даўно чакаю...
Вясна на радасці багата...
Ах, кропля, кропля дажджавая...
Не пакідай жыццё на потым...

Публікуецца на сайце з ласкавай згоды Згуртаваньня Беларусаў Сьвету Бацькаўшчына