|
 Мая непрамінальная любоў – паэзія, і польская ў прыватнасці… Ад пачатку шасцідзесятых гадоў пакрысе, з перапынкамі, я перакладаў на беларускую мову тое з яе, што мяне асабліва кранала, павышала мой духоўна-эмацыянальны, інтэлектуальны настрой, што адпавядала нейкім маім адчуванням шматфарбнай і зменлівай палітры прыгожага.
Польская паэзія здаўна ўяўляецца мне высокім дрэвам, можа якраз стройнай, серабрыста-дрыжачай таполяй, з бліскуча-звонкім лісцем пад ветрам, у якой, усё ж, кожны лісцік – з сваёй іскрынкай, адмецінай…
Кнігу складаюць вершы паэтаў розных пакаленняў, розных творчых індывідуальнасцей, эстэтычных напрамкаў, школ і паэтык. Аднак усе яны належаць нашаму ХХ стагоддзю, і гэтае польскае стагоддзе люстрыцца ў іх выдатных лірычных творах прыватнымі далікатнымі і складана-супярэчлівымі перажываннямі асобы, шматлікімі грамадска-палітычнымі калізіямі, драматызмам уласнага лёсу і метафізікай гісторыі ды чалавечага універсуму…
Ян Чыквін
/жнівень 1999/
|
Польскі аўкцыён
