Тры песні
Пад ліпай
Пад голлем ліпы
векавое
тлуміў мне мілы галаву --
і сёння знайшлі б вы,
дзе двое
мы рвалі кветкі і траву.
А з кусточка з-па-над траў –
цёх-цёх-цёх-цёх!--
салавейка нам спяваў.
Я на спатканне
аж ляцела --
пад ліпай міленькі стаіць.
Якое каханне,
святая дзева,
якое шчасце з мілым быць!
Цалаваў мяне сто раз –
цёх-цёх-цёх-цёх!--
губкі й сённека гараць.
Ах, як раскошна,
як суцешна
на траўцы кветкамі прыбраў
ён шлюбнае ложа!
Аж глянуць смешна,
калі хто прагне красак, траў;
ён у ружах пазнае –
цёх-цёх-цёх-цёх!--
пух падушачкі мае.
Каб хто дазнаўся,
што рабілі,--
вой сорам, сорам , бедная!
Як ён кахаўся,
як любілі,
хай знаюць толькі ён і я
ды салоўка-баламут –
цёх-цёх-цёх-цёх!--
што спяваў над намі тут!
Песня пра вядочак
“Вазьмі, дзяўчо, вянок,--
паненцы ў карагодзе неяк я сказаў,--
вазьмі, ўпрыгож танок,
бо з кветкамі ты сёння – першая краса.
Не шкода мне табе нічога,
каштоўнасцяў ніякіх,--
аддам і без аддзякі
усё, што маю дарагагога”.
Мой дар яна ўзяла
з чароўнай годнасцю царыцы хараства,
румянцам зацвіла,
пунсовай ружаю пад шатамі куста.
Яна схілілася рахмана
і апусціла вочы –
чароўны дар дзявочы –
які? Яшчэ расказваць рана.
“За далікатнасць вам
вяночак і дзявочую маю красу
я з радасцю аддам,
бялюткі, нібы снег, вам квецік паднясу.
У лузе кветачкі-лісточкі,
які ў іх пах салодкі,
спяваюць ім салоўкі,
а мы ўплятаем у вяночкі”.
Здалося мне, -- ніколі
яшчэ ў мяне такога шчасця не было,
хіліліся на полі
пад намі кветачкі, і ўсё наўкол цвіло.
І радасць ува мне спявала,
бо светлы вобраз мары
якраз у сэрца ўдарыў,
тут дзень настаў – і ўсё растала.
Яна, яна прычына,
што кожнай я заглядваю паненцы ў твар:
а ці мая дзяўчына,
а ці павее ў сэрца мне павевам чар,
а мо яна твой танец водзіць?
Дзяўчаткі, майце ласку,
знайсці пасобце краску,
ах, у якім вяночку ходзіць!
Узаемнае каханне
Што я – ненавісны?
Шкода зненавідзецца любімай.
Толькі боль мой існы:
што глядзіш заўсёды неяк міма.
Не бываць мілосці
на гасціне ў злосц
не расце любоў са зла,
памажы, мая каб не ўзрасла!
Як магло так стацца,
што глядзець баішся ў вочы мне,
можа, я і – цаца,
што ж, хай будзе так, а не – дык не,
не глядзі мне ў вочы
(хоць бы не сурочыць!),
глянь у ногі незнарок –
і любы я даць гатоў зарок.
Як згадаю вартых,
што гадзілі мне і дагаджалі,
дык, бадай, адна ты
не журылася ў высокім жалі.
Родам і красою
роўныя з табою,
нават, можа, і вышэй –
ты ж за ўсіх вышэйшых – прыгажэй.
Дык яшчэ падумай,
ці твайму я сэрцу дарагі.
Мілай, сэрцу любай
ці дагодзіць лепей хтось другі?
Бо Любоў не згодна
бавіцца самотна --
толькі ў повязі дваіх,
не змушаючы нікога з іх.
Пераклаў з сярэдневерхненямецкай мовы
Васіль Сёмуха.
Польскі аўкцыён
