|
ДЕТИ РОССИ
Я никогда не верил в
миражи,
В грядущий рай не ладил чемодана.
Учителей сожрало море лжи
И выплюнуло возле Магадана.
И я не отличался от невежд,
А если отличался, - очень мало:
Занозы не оставил Будапешт,
И Прага сердце мне не разорвала.
А мы шумели в жизни и на
сцене:
Мы путаники, мальчики пока,
Но скоро нас заметят и оценят.
Эй! Против кто? Намнём ему бока!
Но мы умели чувствовать
опасность
Задолго до начала холодов.
С бесстыдством шлюхи приходила ясность
И души запирала на засов.
И нас хотя расстрелы не
косили,
Но жили мы, поднять не смея глаз.
Мы тоже дети страшных лет России!
Безвременье вливало водку в нас.
1979
|
ДЗЕЦІ РАСІІ
Ня верыў я ніколі ў міражы,
У новы рай ня складваў чамадана.
Настаўнікаў пажэрла мора лжы
І выплюнула дзесь ля Магадана.
Між невукаў і я, у рэшце
рэшт,
Калі і выдзяляўся - вельмі мала.
Ні стрэмкі не пакінуў Будапешт
І Прага сэрца мне не разарвала.
А мьгў жыцьці шумелі і на
сцэне:
Мы блытанікі шчэ, мы хлапчукі!
Ды хутка нас заўважаць і ацэняць!
Гэй! Супраць хто? Намнём яму бакі!
Але мы адчувалі небясьпеку
Задоўга, як пачнуцца халады.
Прыходзіла прасьветленасьць аднекуль
І душы замыкала на гады.
І нас хаця расстрэлы не
касілі,
Жылі мы - дзе праз сорам, дзе праз боль.
І ў нас, дзяцей той жудаснай Расіі,
Ўлівала ліхалецьце алькаголь.
|
Польскі аўкцыён
