|
ЧТО-ТО БУДЕТ!..
Прошла пора вступлений и
прелюдий.
Всё хорошо - не вру, без дураков.
Меня к себе зовут большие люди,
Чтоб я им пел "Охоту на волков"...
Быть может, запись слышал из окон,
А может быть, с детьми ухи не сваришь
Как знать, - но приобрёл магнитофон
Какой-нибудь ответственный товарищ.
И, предаваясь будничной беседе
В кругу семьи, где свет торшера тускл,
Тихонько, чтоб не слышали соседи,
Он взял, да и нажал на кнопку "пуск".
И там, не разобрав последних слов -
Прескверный дубль достали на работе, -
Услышал он "Охоту на волков"
И кое-что ещё на обороте.
И всё прослушав до последней ноты,
И разозлясь, что слов последних нет,
Он поднял трубку: "Автора "Охоты"
Ко мне пришлите завтра в кабинет!"
И вот, хлебнув для храбрости винца
И подавляя частую икоту,
С порога - от начала до конца -
Я проорал ту самую "Охоту".
Его просили дети, безусловно,
Чтобы улыбка была на лице, -
И он меня прослушал благосклонно
И даже аплодировал в конце.
И о фужер бутылкою звеня,
Которую извлёк из книжной полки,
Он выпалил: "Да это ж про меня!
Про нас про всех! - какие, к чёрту, волки!"
Ну всё, теперь, конечно, что-то будет!
Уже три года в день по пять звонков:
Зовут меня к себе большие люди,
Чтоб я им пел "Охоту на волков"...
1972
|
НЕШТА БУДЗЕ
Прайшла пара прэлюдый, хутка
будзе
Усё добра - зможам жыць без гузакоў!
Вялікія мяне ўжо клічуць людзі,
Каб сьпеў я "Паляваньне на ваўкоў".
Ці з вокнаў запіс слухаў, як "чуў звон",
Ці можа, - юшкі зь дзецьмі тут ня зварыш, -
Бог вед, але набыў магнітафон
Якісь высокаўсаджаны таварыш.
Бяз гальштука ў расшпіленай кашулі,
Зь сям'ёю разам, без дурных спакус,
Ён ціха, каб суседзі не пачулі,
Узяў ды і націснуў кнопку "пуск".
I там, не разабраўшы нейкіх слоў,
Бо кепскі дубль дасталі на рабоце.
Пачуў ён "Паляваньне на ваўкоў"
I што-нішто яшчэ на адвароце.
Усё праслухаўшы без хваляваньня
I злы з таго, што не расчуў канец,
Ён трубку зьняў - і: "'Творцу "Паляваньня"
Прыслаць з гітарай заўтра да мяне!"
I вось, глытнуўшы кіслага вінца,
Каб адчуваць сябе ня так скавана,
3 парогу - ад пачатку да канца -
Я пракрычаў яму пра паляваньне.
Яго прасілі дзеці мо чульліва,
Каб ён усьмешкай твар свой расквяціў, -
I слухаў ён мяне добразычліва
I нават пляснуў два разы ў канцы.
Бутэлькай па фужэры пазьвінеў,
Што з кніжнай шафы выцягнуў закрытай,
I выпаліў: "Ды гэта ж пра мяне!
Пра нас усіх! Якія ўжо ваўкі там!"
Ну вось, цяпер, мяркую, нешта будзе...
Чацьвёрты год за дзень па пяць званкоў!
Вялікія мяне ўсё клічуць людзі,
Каб сьпеў я "Паляваньне на ваўкоў'".
|
Польскі аўкцыён
