БЕЛАРУСКАЯ ІНТЭРНЭТ— БІБЛІЯТЭКА

КАМУНІКАТ... | Часопісы... | Кнігі... | Партнэры... | Гасьцёўня... | Форум...

стары сайт


Падпішыся на абнаўленьні КАМУНІКАТУ

Польскі аўкцыён [Allegro.pl - największy serwis aukcyjny w Polsce]
Заходзь!!!
 

    КНІГІ
    Гісторыя
    Літаратура
    Пераклады
    Мова
    Крытыка
    Рэлігія
    Палітыка
    Грамадзтва

 ЧАСОПІСЫ
  •  Akcent
     
Białoruski

  •  АRCHE
  •  Białoruskie
     Zeszyty
     Historyczne

  •  БГА
  •  Беларус
  •  Белорусский
      Сборник

  •  Бельскі

      Гостінэць

  •  Гістарычны
      Альманах

  •  Год Беларускі
  •  Запісы БІНіМ
  •  Зямля N
  •  Inform-Банк
  •  Калосьсе
  •  КАМУНІКАТ
  •  КРАЙ-KRAJ
  •  Ніва
  •  Паміж
  •  pARTisan

  •  Правінцыя
  •  Спадчына
  •  Тэрмапілы
  •  Terra Alba
  •  Terra Historica
  •  Філяматы

  •  Фрагмэнты
  •  Шуфляда
  •  Czasopis

 

Нашыя сябры

Тыднёвік Беларусаў у Польшчы НІВА SETPro://DTP=Designing+Typesetting+Programming/ Беларуска-Амэрыканскае Задзіночаньне Belarusan Newspaper in Free World БАПЦ Васіль Быкаў Belarus-NATO Беларуская Палічка ЗБС БАЦЬКАЎШЧЫНА Партыя БНФ Вокаwww.bialorus.pl ПАГОНЯ BrestOnline Вiльня ЗУБР Асамблея NGO Супольнасьць Дранiкi Хартыя ВЯСНА Гаспадар Курс беларускае мовы Правапіс Беларуская мова ў Інтэрнэт ArfaBel Беларусы ў Ізраілі Дзіма Завадзкі Беларусы ў Аўстраліі Ліра Вольны Край ZBM

 

 

ПЕРАКЛАДЫ МІХАСЯ БУЛАВАЦКАГА

 
Я НЕ ПАДМАНУ, Уладзімір Высоцкі

ОХОТА НА ВОЛКОВ З ВЕРТОЛЁТА

Словно бритва рассвет полоснул по глазам,
Отворились курки, как волшебный сезам.
Появились стрелки, на помине легки,
И взлетели стрекозы с протухшей реки.
И потеха пошла - в две руки! В две руки!

Мы легли на живот и убрали клыки.
Даже тот, даже тот, кто нырял под флажки,
Чуял волчие ямы подушками лап,
Тот, кого даже пуля догнать не могла б,
Тоже в страхе взопрелый прилёг и ослаб.

Чтобы жизнь улыбалась волкам, - не слыхал.
Зря мы любим её, однолюбы!
Вот у смерти - красивый широкий оскал
И здоровые белые зубы.

Улыбнёмся же волчьей ухмылкой врагу!
Псам ещё не намылены холки!
Но на татуированном кровью снегу
Тает роспись: мы больше не волки!

Мы ползли, по-собачьи хвосты подобрав,
К небесам удивлённые морды задрав:
Либо с неба возмездье на нас пролилось,
Либо света конец? - И в мозгах перекос!
Только били нас в рост из железных стрекоз.

Кровью вымокли мы под свинцовым дождём
И смирились, решив: всё равно не уйдём!
Животами горячими плавили снег.
Эту бойню затеял - не Бог - человек!
Улетающим - в лёт! Убегающим - в бег!

Свора псов, ты со стаей моей не вяжись!
В равной сваре - за нами удача!
Волки мы - хороша наша волчая жизнь!
Вы - собаки, и смерть вам собачья!

Улыбаюсь я волчьей ухмылкой врагу,
Чтобы в корне пресечь кривотолки.
Но на татуированном кровью снегу
Наша роспись: мы больше не волки!

К лесу - там хоть немногих из вас сберегу!
К лесу, волки! Труднее убить на бегу!
Уносите же ноги, спасайте щенков!
Я мечусь на глазах полупьяных стрелков
И скликаю заблудшие души волков.

Те, кто жив, затаились на том берегу.
Что могу я один? Ничего не могу!
Отказали глаза, притупилось чутьё...
Где вы, волки, былое лесное зверьё?
Где же ты, желтоглазое племя моё?

Я живу, но теперь окружают меня
Звери, волчьих не знавшие кличей, -
Это псы, отдалённая наша родня.
Мы их раньше считали добычей!

Улыбаюсь я волчьей ухмылкой врагу,
Обнажаю гнилые осколки.
Но - на татуированном кровью снегу
Тает роспись: мы больше не волки!

1978

ПАЛЯВАНЬНЕ НА ВАЎКОЎ ЗЬ ВЕРТАЛЁТАЎ

Золак быццам лязом паласнуў па вачах.
Ляскатнулі куркі, уздымаючы жах.
I, адкуль ні вазьміся, узьніклі стралкі,
I ўзьляцелі стракозы з пратухлай ракі,
I пацеха пайшла - ў дзьве рукі! Ў дзьве рукі!

Леглі мы на жывот, небаракі-ваўкі.
Нават той, нават той, хто ныраў пад флажкі,
Чуў ваўчыныя ямы падушкамі лап,
Той, каго нават куля дагнаць не магла,
Узапрэлы ад жаху, прылёг і аслаб.

Я ня чуў, каб жыцьцё дагаджала ваўкам.
Марна любім яго, адналюбы.
Вось у сьмерці прыгожы, шырокі выскал
I здаровыя белыя зубы!

Дык хай дзівіцца вораг на воўчы наш сьмех -
Мы сабакам шчэ каркі намылім!..
Але кроўю вытатуірованы сьнег
Тае з росьпісам: больш не ваўкі мы!

Мы паўзьлі, як сабакі, стуліўшы хвасты.
Жах зьдзіўленьня ў вачах, небу ўзьнятых, застыў:
Ці то нас пакараньне спасьцігла зь нябёс?
Ці то сьвету канец? Ці ў мазгах перакос?
Толькі білі ўналёт нас з жалезных стракоз!

Кроўю вымаклі мы на сьвінцовым дажджы
I скарыліся, бо ўсё адно не ўцячы!
Жыватамі гарачымі плавілі сьнег...
Распачаў тую бойню - ня Бог! - чалавек!
Хто ляціць - тым у лёт! Хто бяжыць - тым у бег!

Зграя псоў, не вяжыся! Ваш брэх, як ныцьцё! -
Мы на роўных ня ўпусьцім удачы!
Мы, ваўкі, любім воўчае наша жыцьцё!
Вы ж сабакі й канец ваш сабачы!

Усьміхаюся ворагу, - воўчы мой сьмех
Вас і тут не пакіне сухімі!
Але кроўю вытатуірованы сьнег
3 нашым росьпісам: больш не ваўкі мы!

Лес, ваўкі! - Хоць каго з вас я там зьберагу!
Гайда ў лес! - Бо цяжэй жа забіць на бягу!
Уцякайце! Ратуйце сваіх шчанюкоў!..
Я бягу на вачах напаўп'яных стралкоў
I склікаю аблудныя душы ваўкоў.

Хто жывы, затаіўся на беразе тым.
Што магу я адзін - тут, на полі пустым?
Вочы дрэнна глядзяць! Нос ня чуе здалёк!
Дзе ваўкі? Дзе былое лясное зьвяр'ё?
Дзе ж ты там, жаўтавокае племя маё?

А наўкола зьвяры шнараць досьвіткам дня
3 тых, што воўчых ня ведаюць клічаў.
То сабакі. - шчэ ж нейкая наша радня!
Мы раней іх лічылі здабычай!

I я кідаю ворагу воўчы свой сьмех
Аскаболкамі іклаў гнілымі.
Але кроўю вытатуірованы сьнег
Тае з росьпісам: больш не ваўкі мы!..

 

 Паслухай
 
"ОХОТА НА ВОЛКОВ З ВЕРТОЛЁТА"

Песьня са старонкі http://vv.uka.ru/

УВЕРХ


   Dzied Talasz

Беларуская Інтэрнэт- Бібліятэка КАМУНІКАТ
kamunikat@poczta.onet.pl
Інфармацыйная падтрымка - Беларуская Рэдакцыя Радыё Палёнія