|
МАСКИ
Смеюсь навзрыд - как у
кривых зеркал.
Меня, должно быть, ловко разыграли:
Крючки носов и до ушей оскал -
Как на венецианском карнавале.
Вокруг меня смыкается кольцо.
Меня хватают, вовлекают в пляску!
Так-так, моё нормальное лицо
Все, вероятно, приняли за маску.
Петарды, конфетти!.. Но всё не так...
И маски на меня глядят с укором.
Они кричат, что я опять не в такт,
Что наступаю на ноги партнёрам.
Что делать мне? Бежать да поскорей?
А может, вместе с ними веселиться?
Надеюсь я - под масками зверей
Бывают человеческие лица.
Все в масках, в париках - все, как один!
Кто - сказочен, а кто - литературен.
Сосед мой слева - грустный арлекин,
Другой - палач, а каждый третий - дурень.
Один - себя старался обелить,
Другой - лицо скрывает от огласки.
А кто - уже не в силах отличить
Своё лицо от непременной маски.
Я в хоровод вступаю хохоча.
И всё-таки мне неспокойно с ними:
А вдруг кому-то маска палача
Понравится, и он её не снимет?
Вдруг арлекин навеки загрустит,
Любуясь сам своим лицом печальным!
Что, если дурень свой дурацкий вид
Так и забудет на лице нормальном?!
Я в тайну масок всё-таки проник.
Уверен я, что мой анализ точен:
Что маски равнодушья у иных -
Защита от плевков и от пощёчин.
1971
|
МАСКІ
Наўзрыд сьмяюся - ходарам
каршэнь!
Мяне, напэўна, лоўка разыгралі:
Крукі насоў і выскал да вушэй,
Як на венецыянскім карнавале!
Шчыльнее кола! Скачуць сотні пар!
Мяне хапаюць, цягнуць - віску, ляску!
Так-так, здаецца, мой нармальны твар
Чамусьці палічылі ўсе за маску.
Петарды, канфеці!.. Ды ўсё ня так!
I маскі на мяне глядзяць з дакорам.
Крычаць, што зноў я павярнуў ня ў такт,
Што ногі я адтоптваю партнёрам!
Што мне рабіць тут - высьлізнуць вутром?
Ці весяліцца з тварам таямнічым?
Магчыма, што пад маскамі зьвяроў
Бываюць чалавечыя абліччы.
У масках, парыках - ну як адзін!
Хто з казак, п'ес, а хто - зь літаратуры.
Танцуе зьлева сумны арлекін.
А справа - кат, і кожны трэці - дурань.
Цыбаты хлюст цяпер- пыхлівы цмок.
Другі - хавае твар не без апаскі.
А хто - ужо адрозьніць бы ня змог
Свой твар ад зручнай неадменнай маскі.
Я ў карагод іду і рагачу.
Але ж мне неяк неспакойна зь імі:
А што, як маска ката лаўкачу
Палюбіцца - і ён яе ня зьніме?
Ці арлекін свой смутак адшукаў
I стане песьціць сум, нібыта мары?
I што, як дурань маску блазьнюка
Забудзе на сваім нармальным твары?
Я ў тайну масак некалькіх пранік.
Упэўнены, зрабіў выснову ўдала,
Што маскі абыякавасьці ў іх
Як шчыт ад бруду, ад пляўкоў і ўдараў...
|