|
ТОТ, КОТОРЫЙ НЕ
СТРЕЛЯЛ
Я вам мозги не пудрю - уже
не тот завод.
Меня стрелял поутру из ружей целый взвод.
За что мне эта злая, нелепая стезя?
Не то, чтобы не знаю - рассказывать нельзя.
Мой командир меня почти
что спас,
Но кто-то на расстреле настоял,
И взвод отлично выполнил приказ.
Но был один, который не стрелял.
Судьба моя лихая давно
наперекос:
Однажды языка я добыл, но не донес.
И особист Суэтин, неутомимый наш,
Еще тогда приметил и взял на карандаш.
Он выволок на свет и
приволок
Подколотый, подшитый материал -
Никто поделать ничего не смог...
Нет, смог один, который не стрелял.
Рука упала в пропасть с
дурацким криком "Пли"
И залп мне выдал пропуск в ту сторону земли.
Но, слышу:- Жив зараза. Тащите в медсанбат.-
Расстреливать два раза уставы не велят.
А врач потом все цокал
языком
И, удивляясь, пули удалял.
А я в бреду беседовал тайком
С тем пареньком, который не стрелял.
Я раны, как собака, лизал, а
не лечил,
В госпиталях однако в большом почете был.
Ходил в меня влюбленный весь слабый женский
пол:
Эй ты, недостреленный, давай-ка на укол!
Наш батальон геройствовал
в Крыму,
И я туда глюкозу посылал,
Чтоб было слаще воевать ему,
Кому? Тому, который не стрелял.
Я пил чаек из блюдца, со
спиртиком бывал,
Мне не пришлось загнуться, и я довоевал.
В свой полк определили. Воюй - сказал комбат,
А что не дострелили, так я брат даже рад.
Я тоже рад бы, да присев у
пня,
Я выл белугой и судьбину клял:
Немецкий снайпер дострелил меня
Убив того, который не стрелял.
1972
|
АДЗІН НЕ СТРАЛЯЎ
На вушы вешаць манку - ужо ня
той завод!
Мяне страляў уранку са стрэльбаў цэлы ўзвод.
За што мне лёс мой бедны і сумны, як сьляза? -
Ня тое, каб ня ведаў, ды нельга расказаць.
Мой камандзір мяне
аберагаў,
Ды нехта на расстрэле настаяў.
I ўзвод выдатна выканаў загад,
Ды быў адзін, які там не страляў.
Мой лёс ліхі блукае даўно
наперакос.
Аднойчы языка я здабыў, ды не данёс.
I асабіст Суэцін, такі нястомны сам,
Яшчэ тады прыкмеціў і нават запісаў.
Ён выцягнуў затым і
прывалок
Падколаты, падшыты матэр'ял.
Ніхто зрабіць нічога ўжо ня змог.
Не, змог адзін, які там не страляў.
Рука махнула ў прорву зь
бязглуздым гукам "Плі!':
I залп мне выдаў пропуск на цёмны бок зямлі.
Ды чую: "Дыша, сьцерва! Нясіце да ўрача.
Па два разы расстрэльваць - статуты
парушаць."
А ўрач пасьля ўсё цмокаў
языком
I зьдзіўлена мне кулі выдаляў.
А я ў трызьненьні гутарыў цішком
3 тым хлапчуком, які там не страляў.
Я раны. як сабака. лізаў, а
не лячыў.
У шпіталях аднак я па ўвазе не тужыў.
Увесь быў закаханы ў мяне жаночы пол:
"Эй, ты, недастраляны! Паўзі-давай на ўкол!"
У Крыме ўжо геройстваваў
наш полк.
I я туды глюкозу пасылаў,
Каб саладзейшым быў хаця б глыток -
Каму? - Таму, які там не страляў.
Я піў чаёк са сподка, са
спірцікам бываў.
Не замараўшы зводкі, я ўсё ж даваяваў.
У полк свой прызначалі. "Ваюй! - сказаў
маёр. -
А што не дастралялі, - то ўжо ж каму ў дакор?"
Быў рады я ды, сеўшы пры
сьцяне,
Бялугай выў і лёс свой праклінаў.
Нямецкі снайпер, стрэльнуўшы ў мяне,
Забіў таго, які там не страляў.
(Пераклад
прысьвячаецца
Хведару Сямёнавічу Вайтовічу)
|
Польскі аўкцыён
